اينجا سگدوني

از برکات حریم امام رضا بودن

2008-04-14T18:46:00.005+04:30

گر در همه شهر یک سر نیشتر است در پای کسی رود که درویش تر است حالا حکایت ماست. از همه جا ما شدیم مجاور امام رضا و بنا به درخواست امام جمعه محترم برنامه های فرهنگی مشهد بخاطر اینکه حریم امام رضاست، از برنامه های فرهنگی!!! کل کشور جدا شده و همه چی اینجا شده تحت امر شورای سیاست گذاری های استان. برگزاری هرگونه کنسرت در این خراب شده حرام شده، چون صدای ساز در حریم امام قباحت داره!!! حالا اینا به کنار، ترکشی که به ما خورد فیلتر شدن بلاگ اسپات توی مشهد بود که ما رو شب عیدی آواره کرد. این شد که با یکی از دوستان تصمیم گرفتیم خودمون صاحب خونه بشیم و از شر این آقا بالاسر راحت. دوستان هم لطف کنن اگه حس و حالی مونده بود براشون سراغ ما رو از اینجا بگیرن http://23da.com ( بخونید دوصدا) منتظرم.

قصه ای از روزگار

2008-02-23T12:28:00.002+03:30

یکی بود یکی نبود

یک شبِ سرد و برفی بود

تو چشمای دوتاییشون، یه جورایی یه حرفی بود

روزا گذشت

یه هفته شد

هنوز لباشون بسته بود

هنوز دلاشون خسته بود

ولی دیگه نگاهاشون، نگاهِ عاشقانه بود

شبا به فکر ِهم بودن

دلا ok داده بودن

ولی هنوز تو ذهنشون دنبال ِراه حل بودن

حتا یکیشون “نه” آورد

اون یکی طاقت نیاورد

یه شب نشسته بود که دید، عشقش براش نامه آورد

باهم دیگه قدم زدن

از عشق باهم دم زدن

تا اینکه تقدیرشونو کنار ِهم رقم زدن

گل گفتن و گل شنیدن

هی گفتن و هی خندیدن

می مردن اون روزایی که هم دیگه رو نمی دیدن

حالا دیگه تنها نبودن

شکار ِغمها نبودن

حتا برای خودکشی مثل قدیم پا نبودن

یه سر تو جیک و پیک بودن

همش باهم پیک نیک بودن

هرچند میشد یه وقتایی از دستِ هم، خب، sick بودن

خلاصه من هرچی بگم

باید بگم، بازم بگم

پس می پرم از این روزا، از خوشی دیگه نمیگم

روزا گذشت یه سال شد

پارسال بود و امسال شد

حالا از اینجا به بعد می خوام بگم چی کار شد

زندگی خوب پیش می رفت

همش رو جُف شیش می رفت

تا که یه روز شنیدم، حرف از جدایش می رفت

اول باور نکردم

فکرای شر نکردم

شدم مثل قدیما، ولی اثر نکردم

گفتم گذشته هامون

اون همه خنده هامون

بگو چرا رسیده به اینجاها کارامون

گفت که من از اولم

اینا نبود تو سرم

بهش گفتم ولی من نمیشه اینا باورم

اگه منو دوس نداشتی

اگر که حرفی داشتی

چرا بهم نگفتی، سر به سرم گذاشتی؟

گفتم نمیشه برگشت؟

دنبال مشکلات گشت

علفهای هرز و چید، دوباره توی باغ گشت؟

گفت من تو رو نمی خوام

دیگه باهات نمیام

یه سال عذاب کشیدم، بس دیگه تا حالام

تو عین ناباوریا

تمام اون دلبریا

گذشتن و حالا شدم اسیر ِناداوریا

دوباره شروع غصه هام

مثل شروع قصه هام

یکی هست و یکی نیست، حتا میون رویاهام

چرا چنین دوپاره ام

2008-02-20T11:04:00.001+03:30

همین طور که لیوانِ چای به دست، دارم سلانه-سلانه به سمتِ اتاق میرم، نگاهی به مامان میندازم. درحالیکه روی تشکش نیم خیز شده و به دوتا بالِش ِپشتِ سرش لم داده، داره زیر ِلب یه چیزایی میگه و دونه های تسبیحو اینور-اونور میکنه. با اینکه میدونه این کارو می کنم ولی الانه که باز بگ...

-مهتابی رم خاموش کن

درو پشتِ سرم می بندم. سیگار و فندک رو برمی دارم و میرم لبِ دیوار ِپشت پنجره ی اتاقم مستقر میشم. احتمالن به این خاطر که هوا گرمتر شده و دیگه نمی لرزم احساس می کنم هوا امشب خماره. کام ِاول...

مامان چه آروم به نظر میاد. خودشم همیشه میگه از وقتی بابات از این خونه رفت راحت شدم. راستی راستی هم راحت شده.

مامان و آقاجون از شب و روز هم بیشتر اختلاف داشتن. همه ی کارای این اونو و همه ی کارای اون این یکی رو عذاب می داد. مامان درست به چیزایی که آقاجون حساسیت داره بی اعتناست. نه اینکه خودش بخواد ها، اصلا سرتش اینطوریه. مامان هیچ وقت نمی پرسه قیمت یه چیزی چنده و آقاجون تا نپرسه نمیخره. مامان محاله عصبانی بشه و آقاجون غیر ممکنه سرگرمه هاشو بی دلیل باز کنه. مامان از صمیم قلب اعتقاد داره و ایمانِ حاجی فقط بازاریه. آقاجون سرش بره قبول نمیکنه اشتباه کرده و حاجیه خانم هرچی بگی قبول می کنه، هرچند ترتیبه اثری نمی ده. به آقا هرچی محبت کنی باز میگه وظیفته و به خانم هرچی بگی محبتش کم نمیشه. پدر جان برای این که حرفش به کرسی بشینه زمین و زمانو به هم می دوزه و مادرجان اصلان حرفی نداره که کرسی بخواد. خلاصه تا صبح میشه از این چیزا گفت و گفت و...

از اون جاییکه ما آخر نفهمیدیم چایی رو بعد سیگار می خورن یا سیگارو بعد چای می کشن! یه نخ هم بعد چایی می کشیم که دیگه از توش حرف درنیاد. کام ِاول...

با خودم فکر می کنم چقدر من شبیه هردوتا شونم. پیش ِمامان عین آقاجونم و جلوی آقاجون مثل ِمامان میشم. وقتی تنها هم هستم همزمان جفتشونم و تازه متوجه میشم که من مامان و آقاجون باهم هستم. من بی دریغ بودنِ مامانو می خوام ولی حساب-کتابِ آقاجون دست از سرم برنمی داره. من آرزوی بخشش ِمامانو دارم ولی کینه ی آقاجون تو وجودمه. مامان میخواد حرفِ همه رو قبول کنه ولی آقاجون باز میخواد سفسطه کنه. حالا باید چی کار کنم؟ مامان و آقاجونم رو چطوری از هم جدا کنم؟

باید برم یه چایِ دیگه بیارم که بتونم بعدش سیگار بکشم. تازه بحث داره جالب میشه. گام ِاول...

آزادی ِمشروط

2008-02-16T12:08:00.001+03:30

باز هم مرام و معرفتِ روزها که دیگر تابِ شبها را ندارم.

روزها می توان روزنامه خواند، اخبار ِمردم ِغزه را مرور کرد و دردِ خود را در قیاس با دردهایشان خوار شمرد. حتی اخبار ِسیاسی، ردِ صلاحیتها.

-آه به این مجلس هم نمی توان امید داشت. بازهم باید منتظر بود...

روزها پادشاهی ِعقل اند. پس می توان فکر کرد و نظریه داد.

- بر اساس اصل ِ"اراده ی آزاد" همه می توانند هرچه می خواهند انجام دهند و هیچکس تعهدی در قبالِ من ندارد.این منم که باید بتوانم از پس ِزندگیم بر بیایم...

هنگامی که آسمان روشن است،می شود فیلم دید و کارگردانی، تدوین، میزانسن و ... را مورد تحلیل قرار داد.

-اگر آخرین گفتگویِ بین آنها را در یک نمایِ متوسط و هر دو را در کادر نشان می داد و یا حتی تنها بسته ی چهره ی یکی از آنها را می گرفت و بر واکنش حرفهای دیگری در چهره ی او تاکید می کرد، بهتر از برش زدن رویِ چهره ی آن دو هنگام حرف زدن بود...

در ساعاتِ اداری همه ی درها باز است. مردم تلفنهایشان را روشن می کنند و پیامک هایشان را پاسخ می گویند.

-نه.نه. کاری نداشتم، فقط زنگ زدم حالتو بپرسم... آره حالم خوبه...هیچکار، تو چی کار می کنی؟...

می توان ساعاتِ زیادی را در ترافیک گذراند. آفتابِ پشت شیشه ی تاکسی را روی صورتِ خود لمس کرد و گوش ِجان به رادیو سپرد

-ما از شهردار انتظار داریم حداقل رویِ همین کانال رو بپوشونه تا دیگه لااقل کسی نتونه توش آشغال بریزه . بخدا همه ی محله همیشه بوی گند و آشغال میده... –شما از شهردار ِخود چه انتظاری دارید.2-22040000.با ما تماس بگیرید.

اما تمام تدبیرها می گذرند. هوا تاریک می شود و دوباره شب از آسمان فرو می افتد. باز باید به سمت خانه روانه شد یا در خانه باید به درون اتاق رفت چرا که دیگران می خواهند بخوابند. تازه هنگام رفتن باید چراغها را نیز پشتِ سر خاموش کرد.

درست مانند زندانیانی که آزادیِ مشروط دارند. از 8 صبح تا 8 شب را می توانند با یا در میان مردم بگذرانند، اما نباید فراموش کنند که آنها از مردم نیستند و باید قبل از ساعت مقرر به زندان بازگردند. یا همچون کودکانی که هنوز آنقدر بزرگ نشده اند تا بتوانند شبها را تا نیمه در کنار خانواده باشند و باید سرشب به اتاقشان بروند و در کنار ِعروسکهایشان بخوابند.

اما شبها دیگر نمی توان اخبار خواند. چراکه آن نامه ها برای روز بودند. اکنون تنها می توان نامه های شب را خواند. آری همان دست نوشته های دیشب را.

شب ها دیگر نمی توان خیلی از نظریه هایی را که تا هوا روشن بود آنها نیز مستدل بودند، پذیرفت. چرا که شب امپراتویِ احساس است و پادشاهِ این سرزمین از منطق و استدلال همانقدر می فهمد که شاهِ آن سرزمین از عشق و عاطفه.

شبها فیلم ها را نیز دیگر نمی توان به سبک و سیاق ِروز دید. چرا که شبها لانگ شاتهای عاشقانه را، دست های در گردن حلقه شده را و ... نمی توان از لحاظ تکنیک سینمایی بررسی کرد.

سراغ ِرادیو یا هر وسیله ای که تولید نویز می کند نیز نمی توان رفت چرا که آرامش دیگران برهم می خورد. هر کاری ...اما تنها در سکوت.

پس شبها چه باید کرد. هنگامی که همه درها بسته اند و گوشی ها در حالت "سکوت" به سر می برند. دیگر ترافیکی و غلغله ای هم نیست تا در آن غرق شوی و ماشینها همه دربست کار می کنند.

آه. بله. البته. می توان با خاطره ها همدم شد. بغض کرد و آهسته اشک ریخت چرا که اینها بر هیچکدام از محدودیتهای این آزادی ِمشروط پا نمی گذارند.

سال 87، سال افسردگی ِملی

2008-02-07T19:15:00.003+03:30

کجایند مردانِ پر ادعا؟! همانان که می خواستند دنیا را تغییر دهند. مردانی که از باده ی حقیقت سرمست بودند! همان حقیقت یافتگان. کسانی که برای دنیا برنامه داشتند. می خواستند دنیا را به راهِ راست هدایت کنند. نه شرقی بودند، نه غربی. خدایی بودند!!! مدعیانی که از جابجا شدنِ کوهها با قدرتِ ایمان خبر آورده بودند.

بگویید بیایند و ببینند که ایمان نه تنها کوهها را جابجا نکرد که مومنان برای تکان دادنِ خودشان نیز به نیرویِ تریاک وابسته شدند.

مردمشان نه تنها خدایی ندیدند که از بی خدایی به دامن ِعرفانهایِ آبکی آویختند. هر کس از برای خود خدایی برگزید و به راه خود رفت. پائولو کوئیلو،خود، چنین بی تاب کتابِ بعدی اش نیست که ما هستیم. بودا،خود، چنین به حقانیت راهش اعتقاد نداشت که ما داریم. ناشران مذهبی بجای قران و نهج البلاغه به انتشار ِکتابهای ذن، یوگا، هات یوگا، کول یوگا، اوشو و هزاران چرند دیگر پرداخته اند.

مردم بدون NLP ، قورت دادنِ قورباغه، جابجا کردن پنیر، کتابهای موفقیت در ده دقیقه، با خدا همه چیز ممکن است و خواندنِ زندگی نامه هایِ بیل گیتس و مدیر عامل ِشرکتِ هوندا و آنتونی رابینز و م.حورایی قادر به ادامه دادنِ زندگی نیستند.

چنان اتحاد و انسجام و وحدتِ کلمه ای در میان مردم بوجود آمده است که مردم به چشم ِخودشان هم اعتماد ندارند و هیچکس با طناب دیگری در چاه نمی رود. کانون خانواده ها چنان سرد و بی روح است که دختران عشق را در پیچ و خم دالانِ بهشت و راه پله ی جهنم و ...جستجو می کنند.

چنان افسردگی، دل سردی و یاس در جانِ مردم رخنه کرده است که هیچ هنری و هیچ هنرمندی نمی تواند لحظه ای اشتیاق را در آنان زنده کند و هیچ حقیقتی برایشان کشش ندارد و تنها در جستجویِ قطره ای لبخند له له می زنند. به اطرافتان نگاه کنید. از هر هزار فیلم سینمایی 999تای آنها می خواستند که طنز! بسازند. تمام رسانه ها از بامداد تا شامداد در تکاپوی تهیه ِ برنامه های طنز هستند. تنها اخبارهایِ دروغ ِصدا و سیماست که هنوز به صورت جدی پخش می شود که همین امر بیننده و شنونده ی آن را به زیر ِصفر رسانده است. چنان امید به آینده در دلِ مردم کم رنگ شده است که جوانان در اوج ِبلوغ به هم بستر شدن با مرگ بیشتر از جنس ِمخالف علاقه دارند. هدف از زیستن چنان مبهم و بی تعریف شده است که فلسفه خوانی قوت لایموتِ جوانان شده است و انتشار ِ"هستی و زمان" هایدگر به یک حادثه ی ملی تبدیل شده است، اگرچه کسانی که این کتاب را بفهمند به تعداد انگشتانِ دست هم نمی رسد.

عده ای چنان از خویش بی خویش شده اند که انسان نمی فهمد اینان شلاق را به عشق ِمشروب می خورند یا مشروب را به ...تا دستِ آخر حکم اعدامشان صادر شود. جوانان از فرط بیکاری و بی هدفی با شعار "تحصیل تحصیل تا مرگ" در همان دانشگاه ازدواج می کنند، بچه دار می شوند و می میرند.

کودکانی که از هم اکنون در مرز ِروان پریشی زندگی می کنند را بجایِ هزار و یک شب تنها می توان با ژنرال، کربن، آی جی آی، قلعه و ...آرام کرد.

و این است داستانِ سرزمین ِامام ِزمان.

تا خودش که باشد.

رد ِپای کودکی

2008-02-02T18:51:00.000+03:30

هر کسی می شنید تعجب می کرد. شوخی می کنی؟!!! نه جدی می گم. دلیلش هم فقط این بود که می ترسیدم. کافی بود اسمی از مسافرت رفتن ِمامان پیش بیاد تا من دق مرگ بشم که وقتی مامان نیست من شبها کجا بخوابم؟!

آره. من تا هیجده سالگی ( یعنی همون شبی که برای اولین بار توی اتاق ِخودم خوابیدم ) کنار ِمامانم می خوابیدم. در واقع پشت به مامان به شونه ی چپ یا راست و حداکثر در فاصله ی ده تا بیست سانتی از مامان. این تنها وقتی بود که من با آرامش می خوابیدم. مامان خسته می شد. آروم آروم از من دور می شد و من هم ناخودآگاه به همون نسبت بهش نزدیک می شدم. تقریبان هر روز صبح که بیدار می شدم، جای خودم خالی بود و من توی ِجای مامان خوابیده بودم. و مامان هم رفته بود یه جای ِدیگه.

خب این هم یه نوع ترسه دیگه. من در هیچ زمانی غیر از شبها و از هیچ چیزی غیر از فضای خالی پشت سرم نمی ترسم. تا هیجده سالگی این فضا فقط با مامان پر می شد و هیچ چیز ِ دیگه ای جای اونو نمی گرفت.

امان از اون شبهایی که مامان کنارم نبود.

وقتی مامان نبود، من و خواهر کوچیکم باید می رفتیم طبقه ی بالا پیش پدر و نامادریم می خوابیدیم. اونها خواهرم رو می بردن توی اتاق ِخودشون، اما من باید تنها توی سرسرا ( همون هال ِخودمون ) می خوابیدم. در حقیقت باید تا صبح توی سرسرا بیدار می موندم.

نمی دونم از کی و کجا شروع شد ولی به مرور متوجه شدم تنها چیزی که بر ترس ِمن چیره می شه فکر کردن به مسایله جنسیه. و از اون پس هر زمان مجبور بودم جایی تنها بخوابم شروع می کردم به خیال بافی پیرامون یه ماجرایه سکسی. یه شخصیت انتخاب می کردم. برای مثال دوستِ خواهر کوچیکم که یه بار از پنجره ی توی حیات رقصیدنش رو دیده بودم. و خیال پردازی ها شروع می شد...

یه بار که من توی خونه تنها هستم میاد در ِخونه و یکی از وسایل ِپروانه رو می خواد. من می گردم اما پیدا نمی کنم، خودش میاد بالا تا پیداش کنه و ...

بیشتر وقتها یه مرتبه متوجه می شدم که کلی از داستان رو پریدم و الان دارم برای مثال می بوسمش یا بغلش کردم و چون از همون بچگی خیلی منطقی بودم به خودم می گفتم : نه خب ، چجوری رسیدی اینجا؟ اون اومد دنبال وسایل. حالا تو چی کار می کنی...

این داستانها اونقدر ادامه داشت تا من چشم باز می کردم و از اینکه دوباره صبح شده یه نفس راحت می کشیدم.

هیجده سالم شده بود. چند وقتی بود که با رفتن بابام از خونه ی ما صاحبِ یه اتاق شده بودم. کنار ِمامان خوابیدنم همه رو می خندوند. این بود که تصمیم گرفتم دیگه توی اتاق ِخودم بخوابم. اوایل نیمه های شب پتو و بالشم رو برمی داشتم و می رفتم سراغ ِمامان. مامان می گفت: دست کم از همون سر ِشب بیا اینجا که هم نصفه شب بیدارم نکنی، هم یه تشک برای خودت بیاری و نیای توی جای من بخوابی.

راستی باید اینم اضافه کنم از همون بچگی تا همین الان، با وجود همه ی این کارهایی که من می کردم هیچکی به ترس ِمن اهمیت نمی داد و فقط یه سوژه بود برای مسخره کردن یا یه ابراز برای آزار دادن.

شب بود. برادرم گفت برو چراغ ِانباریِ اون سمتِ حیاط رو خاموش کن. به اون که جرات نمی کردم ولی به مامان گفتم: می ترسم. گفت: خودت روشن کردی حالا هم باید خاموش کنی. ( حالا می فهمم مامانم با این همه تظاهر به دینداری عجب اگزیستانسیالیستِ متعصبی بود که تا این حد معتقد بود هرکس باید جوابگوی اعمالِ خودش باشه ) داداشم گفت: اگه نری می برمت توی پارکینگ تا صبح نگه می دارمت تا ترست بریزه. مامانم گفت : شاشش ممکنه بریزه ولی ترسش نه. رفتنش خوب بود چون پشتم به سمتِ خونه بود، اما در برگشت، تا برسم به در ِراهرو دچار ِاسپاسم عضلانی شدم و تازه متوجه شدم که ترس چه جوری تویِ وجود آدم رخنه می کنه.

کم کم دیگه از اتاق بیرون نمیومدم. می رفتم پشت به دیوار می دادم و مثل قدیما فیلم نامه می نوشتم تا خوابم ببره.

از اون شب تا الان هشت سال می گذره. زندگی و افکار ِمن زیر و رو شده. بچه ای که با دیدنِ یه تشییع جنازه از دور سنکوپ می کرد، حالا بعنوان محرم ِمتوفی می ره توی قبر و مرده رو می خوابونه و خودش از اینکه چرا دیگه نمی ترسه تعجب می کنه. اما...

هنوز که هنوزه همیشه باید پشت به دیوار بخوابم تا خوابم ببره. اگه برگردم خوابم نمی بره و دچار گرفتگی ِشدید ِعضلات می شم.

معنی پير شدن ماندن مردابی نیست

2008-01-29T13:50:00.000+03:30

هیجده سالم بود که برای اولین بار توی اتاق ِخودم خوابیدم. در حقیقت،هیجده سالم بود که تازه یک اتاق به من اختصاص داده شد و بیست سالم بود که صاحب یک تخت شدم. یادش به خیر تختِ ننه ( مادربزرگم ) بود که بعد از راحت شدنش به من رسید. یادِ خودِ ننه هم به خیر. ورد زبونش این بود که : خدااااااااااا مرگ منو برسون...اگر صلاحه!

هیچ وقت نفهمیدم دستِ آخر ننه واقعا نمی دید یا خودشو به ندیدن می زد. راستی راستی نمی شنید... نمی تونست حرکت کنه ... یا تنها خودشو برای مامان لوس می کرد؟ یادمه از روزی که دیگران از روی محبت بهش برای نشستن و بلند شدن کمک کردند و دیگه از اون روز به بعد نتونست خودش به تنهایی بنشیند و بلند شود، از دست هیچکی غیر از دایی ( پسرش ) قرص نمی خورد. فکر می کرد همه می خوان دخلش را بیارن. یادمه مامان برای یه پروفن ِ ساده که دردِ استخوناشو کم کنه چه کلک ها که سوار نمی کرد. قرصو توی نوشابه ( چیزی که ننه عاشقش بود ) حل می کرد ولی بازم ننه می فهمید. حتی قبل از خوردن هم متوجه می شد که یک کاسه ای زیر ِنیم کاسه یِ این نوشابه یِ بی موقع هست. خاطرم هست یه بار که مامان می خواست ملحفه یِ تختش رو ( همون که بعدها به من رسید ) عوض کنه، کلی قرص از لابه لای روتختی بیرون ریخت. همه خندیدیم. خود ننه هم خندید. مامان وسط خنده هاش گریه کرد. هنوز که هنوزه برام سواله که چرا مامان اون روز گریه کرد!

ننه منو دوست نداشت. آخه همش به مامان می گفتم: تا این میگه دستشویی، تندی نزنش زیر بغلت ببرش توالت. دو روز دیگه خودت از دردِ کمر و زانو و اینها می افتی گوشه ی خونه ها. ماها آدمایی نیستیم که شما رو مثل ننه جمع کنیم ها، از ما گفتن بود حالا خود دانی. شاید برای همین بود که ننه همش به من می گفت: قرمساق. تازه وقتی هم که کیفِش کوک بود یه دیوث هم می گذاشت اولش. البته این همه ی شیطنتِ من هم نبود.

ننه چند تا انگشتر توی دستش بود و برای اینکه کسی نتونه درشون بیاره همیشه دستاشو مشت می کرد تا اینکه دستاش به همون حالت خشک شد و دیگه هیچکی نتوست انگشترها رو دربیاره. فقط من هر از گاهی می رفتم کنارش و وانمود می کردم که می خواهم بردارمشون. چه قشقرقی به پا می کرد.

راستی چرا آدما هرچی سنشون زیاد می شه، اشتیاقشون به مال اندوزی زیادتر می شه؟ مامان بزرگِ پدریم حقوقشو می گیره می گذاره زیر ِتشکچه اش بعد رو به یکی از پسرهاش شروع می کنه که: تقی جان گوشت و برنج و روغن و... هم نداریم!!!.

ننه هم از زمانی که از خونه ی خودش اومد بیرون و آواره ی خونه ی بچه هاش شد، زیرزمین ِخونشو مهر و موم کرد تا اینکه بعدِ مرگش راز ِاون انبار هم کشف شد. مقدار زیادی برنج های کرم خورده، دبه های های شوری و ترشی ِ کپک زده و خیلی چیزهایی پوسیده بود و بوی تعفن می داد...و موشهایی به بزرگی گربه.

مامان همیشه از اینکه توی خونه ی ما برای ننه اتفاقی بیافته می ترسید. آخرش هم ننه خونه ی ما...( همون که صادق هدایت می گه ).

غروب بود. گفتند شب خاک نمی کنند. شستن و گذاشتنش توی یخچال تا فردا صبح. امیدوارم بعد از حمومی که کرد، توی اون یخچال سرما نخورده باشه. خیلی مسخره است که آدم توی اون هاگیر-واگیر ِ سوال و جوابِ شبِ اولِ قبر و نکیر و منکر و کلی بی خوابی ( آخه آدم جاش که عوض می شه، خوابش نمی بره ) سرما هم خورده باشه!

صبح که با داداشم رفتیم از تو یخچال بیاریمش بیرون، دوتایی یکه خوردیم از اینکه دیدیم چقدر قد کشیده. شده بود هم قدِ من. یادمه برای خودشیرینی رفتم جای مامان و بهش گفتم: ناراحت نباش مامان، ببین فشار ِدنیا از روش برداشته شده چه قدی کشیده! یعنی راحت شده.

مامان واقعا خوشحال شد.

کالمیتُ بینَ الیدیِ الغَسال

2007-11-13T07:44:00.001+03:30

با سرعت از کلاس خارج میشم و دنبال استاد راه میافتم. سراپا اضطرابم. " من به دوستانتون گفتم، به شما اطلاع بدن که این واحد رو حذف کنین."

کدوم دوستان؟ اینها که حتی حاضر نیستن جواب سلامتو بدن مبادا لحظه ای از درس خوندن عقب بمونن یا شاید پرونده هاشون ستاره دار شه.

قدمامو آهسته میکنم تا فاصله رو با استاد حفظ کنم. تو پاگرد پله ها بهش میرسم.

-استاد ما مشکل داشتیم…

-ایرادی نداره،همه مشکل دارن. ترم دیگه دوباره این واحد رو اخذ کنین.

-اما ما فقط همین ترم فرجه! داریم. ما ورودی 79ایم استاد.

رسیدیم دم در اتاق. تردید دارم برم تو بگه وقت منو نگیرین ولی خودش گفت بیاین تو ببینم مشکلتون چی بوده.

-استاد ما مجبوریم هر ما برادرمون رو برای ادامه ی درمانشون ببریم تهران! ( می دونم شوهر خواهر استاد بر اثر تصادف تو کماست.)

دروغم میگیره. استاد از در نصیحت وارد شده. گردنِ شکستمو راستر می گیرم، بحران رد شد. از اتاق با نیش باز خارج می شم و چشمم به پارتنر ِ پروژه ی همین درس میافته که بدجور سگرمه هاش تو همه.

-آقا کو این جزوه ای که گفتی میاری؟

-میارم . چشم . گرفتار بودم.( یعنی حس ِکلاس اومدن نداشتم)

-پروژه باید شبیه سازی هم داشته باشه. میدونی؟

-نه والا. بلد هم نیستم. ولی درستش میکنم.

راهمو کج میکنم تا از شرش خلاص بشم. تلفونمو در میارم که یعنی می خوام پیگیری کنم ولی فکرم اینجاس که تازگی ها چه راحت دروغ میگم. یادمه داشتم برای چن نمره اخراج میشدم ولی برای گرفتنش فقط حاضر بودم بگم ما مشکل داشتیم. حالا هرکی بیاد جلو یه قصه براش میسازم تا کارم راه بیافته.

تریای کوفتی هم باز مثل ِپیاده رو های سجاد در حد مرگ شولوغه. یه سیگار آتیش میکنم شاید اعصابم بیاد سرجاش بتونم کلاس بعدی رو هم شرکت کنم.

بیشتر از اینا غیبت داشتم که بفهم استاد داره چی میگه. سعی میکنم پرسپکتیو یه تنه درختو از تو ذهنم بیارم رو کاغذ. شعور نقاشیم در حد همون تنه ی درخته. یه نگا به "راه آینده" می اندازم ( همون تو کیف، بیرون نمیارمش )

" و چون جوامع طبقاتی خود باعث بروز جرم میشوند پس باید تاوان آن را نیز بپردازند که همان نگهداری از مجرم می باشد. ( روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام )

از این جور قضاوتا عقم میگیره. به همین شلی جرم و مجرم و مجازات مورد تحلیل جامعه شناسی قرار گرفت.( دلیل ِهمش جوامعه طبقاتیه!)

داره نزدیک آخر ِساعت می شه. به تخته نگا میکنم. حضور – غیاب شروع شده.

-کجایی شما آقای ... غیبتاتون از حد مجاز بیشتر شده.

استاد می خنده ، بچه ها هم می خندن. من هم می خندم.

-میام اتاقتون توضیح میدم استاد

داره حالت تهوع بهم دست میده. سریع از دانشکده میزنم بیرون. بره این یکی جلسه بعد روضه میخونم. یه گل بنفشه تو باغچه می بینم. میشینم یه عکس ازش میگیرم و باز تو ذهنم می گم:فقط همین یه ترمه، تموم می شه...

از اتانول تا متانول،از خوشي تا مرگ حتمي

2007-07-01T10:54:00.000+03:30

اصل ماجرا اين بود كه ما ( من و عليرضا ) متانولي رو كه براي سوخت چراغ الكلي توي بطري آب معدني ريخته بوديم اشتباهي براي گرم كردن نهارمون بجاي آب ريختيم توي غذا و مجبور شديم شكم خالي رو با چاي و بيسكوييت پر كنيم.

ولي خب من مي تونم براي تعريف كردن اين ماجرا از اينجا شروع كنم كه ما روز جمعه با گروه "احد" رفتيم "سد دولت آباد" بعد از روستاي "كاهو" توي جاده ي مشهد – قوچان و بعد از استنشاق مقدار متنابهي گرد و خاك بجاي اكسيژني كه قرار بود از طبيعت كسب كنيم، ميني بوس رسيد به سد كه از اينچا بهش "آب بند" مي گم چون فقط اندازه ي يك استخر آب داشت.

حالا مي تونم اضافه كنم كه علي رقم اينكه برنامه فقط رفتن دَره بود و گروه! همين مقدار راه رو هم داشت به زور صد رقم مواد نيرو زا طي مي كرد و هر چند دقيقه يكي پاش پيچ مي خورد و يكي دچار فقر مواد معدني بر اثر تعرق مي شد و چند نفر كه رفته بودند توالت ديگه برنمي گشتند، ولي با ظهور يك قهرمانِ داد و بي داد و بعضا توهين و تحقير ( كه موفق شد ما رو سرجمع كنه ) اين لشكر شكست خورده تونست تا نزديكي قله "شير باد" صعود كنه.

تو راه برگشت عليرضا مي گفت: از تصور اينكه الان مي ريم غذا رو گرم مي كنيم مي خوريم خيلي احساس خوبي بهم دست مي ده، بيا تندتر بريم، زود نهارو بخوريم تا ديگران نهار مي خورن ما يه چرتي بخوابيم.

حالا تصور كنيد كه ما زودتر رسيديم، سايه ي خوب تر رو اشغال كرديم، زير اندازمون رو كرديم، كلي كاسه و كوزه دور و برمون پخش و پلا كرديم، يه تن ماهي رو با يه خوراك مرغ تو ماهي تابه گذاشتيم جلومون، داريم چاي و بيسكوييت مي خوريم و نهار خوردن و خوابيدن بقيه گروه رو تماشا مي كنيم و به اين فكر مي كنيم كه اگه بجاي متانول، اتانول رو اشتباهي ريخته بوديم ، الان داشتيم...

اما دريغ كه ميون ماه من تا ماه گردون، تفاوت از زمين تا آسمونه.

همه چيمون به همه چيمون مياد

2007-06-12T17:33:00.000+03:30

اين نكته كه گفتار و رفتار و كردار ما نوادگانِ كوروش بر هيچ صراطي مستقيم نميآيد و از هيچ قانون و قاعدهاي پيروي نميكند، نه تنها باعثِ بهت و حيرتِ ديگر اقوام اين كرهي خاكي ميشود كه خودمان را نيز وامي دارد تا به هر مقولهي تازهاي كه وارد اين سرزمين ِعجايب ميشود، پسوندِ خوش آهنگِ "ايراني" را ببنديم تا هم به خود و هم به بانيانِ اصلي و مبدعانِ آنها، تفاوتِ ريشهايِ عملكردِ آن مسائل را در هزارتويِ اين فرهنگِ دو هزار و پانصد ساله گوشزد كرده و دردِ ناشي از گزيدگي ِانگشتِ حيرتِ اين از همه-جا-بيخبران را اندكي التيام بخشيم.

براي روشنتر شدن موضوع ميتوان به گلهاي سرسبد اين بوستان، از جمله "مشروطهي ايراني"، " مدرنيتهي ايراني" يا "تجددِ ايراني" اشاره كرد. اما اين بدان معني نيست كه تنها در پيشامدهاي بزرگ و تاريخ ساز ميتوان مثالهايي از اين دست يافت كه در تكتكِ شئوناتِ زندگيِ ايراني اين موضوع همچون كفر ِابليس نمايان است. بعنوان مثالي جزيي ميتوان به خريدِ كتابِ"ايراني" اشاره كرد كه – حداقل انتظار ميرود – قشر ِروشنتر و منطقيتر ِجامعه در آن دخيل باشند. از جمله ويژگيهايي كه خريدار ِايراني بعنوان پارامترهاي مثبتِ كتاب براي خريدِ آن در نظر ميگيرد ميتوان به موارد زير اشاره كرد:

انتشاراتي كه كتاب را چاپ كرده.

نام مترجمي كه كتاب را ترجمه كرده.

قيمتِ كتاب كه در صورت كم بودن نشان از يارانههاي دولتي و دستهاي پنهان در انتشار كتاب دارند.

اشخاصي كه بر كتاب نقد و تفسير نوشتهاند.

استقبالِ ديگران از كتاب مورد نظر

نوبتِ چاپ، تيراژ، مشخصات ظاهري از قبيل ِقطع و رنگ و نوع جلدو ...

و البته دستِ آخر و در پارهاي موارد موضوع ِكتاب.

يا از آن جمله است لعن و نفرين ِمردم بر باعث و باني ِپخش شدنِ سيديهاي شخصي افراد در جامعه و همزمان تلاش ِپيگيرشان براي دستيابي به آنها يا رساندن آنها به دوستان و آشنايان و بحث و تبادل نظر در مورد كيفيت و ديگر ظرافت هاي فيلم. دفاع يا رد كردنِ نظريات و گفته هايِ ديگران، بدون اطلاع و تنها بخاطر ِشخصي كه اين گفتهها را از او شنيده يا خواندهايم. و بسياري مطالبِ ديگر كه ميدانم كه ميدانيد.

زبان در حكم "ابزار" يا "هدف"

2007-06-03T11:36:00.000+03:30

تا كنون با خود انديشيده ايد كه چه ويژگي هايي آثار ادبي را از ديگر آثار نوشتاري متمايز مي كنند؟ در بازخواني كتابهاي ادبي چه لذتي نهفته است كه در جزوات درسي نيست؟ دوباره و دوباره خوانش ِشعر پاسخ گوي كدام حس ِانساني است؟

براي نزديك شدن به منظور خود از يك مثال مستهجن! استفاده مي كنم. اگر تاكنون با پديده ي استِرپتيز برخورد كرده باشيد، شايد اين سوال براي شما نيز بوجود آمده باشد كه اگر لذت در "تن برهنه"ي زن مي باشد آيا به يكباره عريان شدن نبايد لذتي دوچندان را براي بيننده به ارمغان بياورد و با كمي مصالحه، نبايد قسمت اوج ِرقص پس از افكندن ِحجاب باشد! – در صورتي كه درست در اين هنگام برنامه به پايان مي رسد. بنابراين لذت نه در به-تمامي-ديدن بلكه در همين بازي ِنهان و آشكار شدنِ مقصود است. حتي با يك نظر ِراديكال تر مي توان هدف را مستور ماندن ِمقصود و لذت را در جستجوي ِآن يافت.

از مثالِ بي ربط بالا مي توان چنين نتيجه گرفت كه يكي از "لذتهاي متون ادبي" نيز در همين پوشيدگي معنا نهفته است. اگر آثاري از قبيل "گفتگو با مرگ"، "ظلمت در نيمروز" يا " 1984" را مطالعه كرده باشيد، علي رغم لذتِ فراواني كه اول-بار خواندن اين كتابها به ارمغان مي آورند اما – حداقل براي من – دوباره خواني آنها عزمي جزم را طلب مي كند. اما آثاري از قبيل " بوف كور"، "سه قطره خون"، "بيگانه"،"صد سال تنهايي" و بسياري ديگر، با وجود دشوار بودن، هميشه وسوسه اي را براي – حتي اگر شده توروقي كوتاه – در انسان برمي انگيزانند. مگر نه اين است كه موسقي ِخوب موسيقي اي مي باشد كه، بدون دادن پيامي خاص و مستقيم، شنونده را به سرزمين هاي خيال ببرد؟ مگر همه ي ما از فيلمهايي كه دائم در حال گوشزد كردن چيزي يا مفهومي به مخاطب مي باشند، بيزار نيستيم. پس چرا ادبيات را از اين مقوله – يا همان شعاري كردن محصولات فرهنگي – مبرا ندانيم. شايد همه متفق القول باشيم كه نمايان شدن نويسنده در لابلاي خطوط داستان يكي از نقاط ضعف هر داستاني به شمار مي رود. علاوه بر آن همانطور كه رسالت مقاله يا كتب تاريخي، فلسفي و ... آشكار كردن معنا و مفهومي براي خواننده مي باشد، هنر ادبيات نيز در پوشانيدن و مخفي كردن معنا در لايه هاي زيرين نوشته مي باشد. و بدين گونه است كه براي كشف دريچه اي به سوي ِمعناي يك اثر ادبي بايد قادر بود تا سپيدي ميان ِسطور را نيز خواند و درك كرد.

اما مسئله به همين جا ختم نمي شود، چرا كه صحبت از ادبيات بدون اشاره به مقوله اي به نام " زيبايي شناسي " هميشه ناقص و محتاج ِبررسي بيشتر مي باشد.

به اين قطعه از شعر شاملو توجه كنيد:

"جهان را بنگر سراسر

كه به رختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خود

از خويش بيگانه است

و ما را بنگر

بيدار

كه هشيواران غم خويشيم."

آيا كل شعر و بويژه سطر دوم ِآن شما را به وجد نمي آورند؟ ( در صورتي كه پاسخ منفي است، مي توانيد از خروجي اي كه به همين منظور در اينجا تعبيه شده است، متن را ترك كنيد) به تك تك كلماتِ بكار رفته در سطر دوم دقت كنيد. همه واژه هايي ساده و روزمره. اما هنر شاعر در تركيب يا "همنشيني" اين كلمات خواننده را نيز به همراه جهان از "خويش بيگانه مي كند". و اين رمز ديگري است از جذابيت ادبيات. "زبان". شعفي كه كشفِ يك تركيبِ مناسب در نويسنده و سرخوشي اي كه از ديدن چنين ظرافتهايِ زباني در خواننده شكل مي گيرند، گوشه هايي از راز ِسر به مهر ادبيات مي باشند. معياري كه آن را "ادبيّت" ناميده اند. و اين گونه آثارند كه خواننده ي خود را نه به " بلعيدن و لمباندن" كه به" چريدن و با وسواس گشتن" وادار مي كنند.

‍" ضعف حافظه را بر من ببخشيد كه هميشه "تنگي حوصله ي" شما را از ياد مي برم."

انگاره پرستی، واقعیت گریزی

2007-05-30T09:27:00.000+03:30

" خوشا پرکشیدن

خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهایی"

این قطعه از شعر ِشاملو رو، گوشه ی دفتر خاطراتم نوشته بودم. اون روز اتفاقی دوباره خوندمش. همون روز که توی راهِ خونه، دیدم یه ماشین زده به یه عابر و از اون غیر از چند تا پرتغال، که از پلاستیکِ پاره ی میوه ها افتاده بودن بیرون، چیز ِدیگه ای سالم نمونده. شایدم اون روزی بود که فیلم ِکشته شدن مربی ِسیرک رو توسط شیر ِتحت تعلیم اش، توی تلویزیون یه کلوپِ سی دی دیدم. البته امکان دارد درست روزی بوده باشه که خودم تصادف کردم و وقتی چهره ی خودم رو توی آیینه ی کلینیک دیدم، از شدت ضعف از حال رفتم. آره، من با دیدن خون همه چیزم بهم می ریزه. غش می کنم، بالا می یارم...

خیلی حاشیه رفتم. بریم سر اصل مطلب. به "مردن" که توی شعر بالا اومده، میگن "انگاره"ی مرگ و به مثالهای زیرش میگن "واقعیت" ِمرگ. حالا اگه دوباره تیتر مطلب رو بخونین، متوجه می شین که منظورم چیه.

با دکتر خیلی وقتها بحث می کنم که : این حق منه، بدونم کسی که می خوام باهاش ازدواج کنم HIV+ هست یا نه. ولی دکتر می گه اگه بهشون بگیم ازدواجشون بهم می خوره و بیمار دیگه مرکز مشاوره نمیاد! تازه بیمارهای دیگه هم که این صحنه رو می بینن، کارهاشونو از ما مخفی می کنن. پس ما با این کار شاید تنها یه نفر رو نجات بدیم، ولی بقیه از بین میرن و کل جامعه به خطر می افته.

و من باز جواب می دم: ولی همین بقیه که میگی، یه نفر یه نفر ازدواج می کنن و شما بهشون نمی گی طرفشون...

آره دیگه، بحث از حقوق فرد در مقابل جمع و ...

اون روز هوا خوب بود و داشتم تو خیابون قدم می زدم. جلوی در یه خونه، یه خانم روی ویلچیر نشسته بود و با ایما و اشاره( چون عقب افتاده ی جسمی بود ) مسرت خودش رو از هوای بهاری نشون می داد. شایدم می خواست برش داری و ببری باهاش یه دوری بزنی.

من که رد شدم و به حساب خودم عصابم هم خورد شد و یه سیگار روشن کردم. حتی گاهی از آدماییکه باهاشون برخورد می کنم به خاطر شکلشون یا حرفاشون یا رفتارشون بدم میاد. (لازمه بگم توی بحثم با دکتر حرف از انگاره ی فرده و تو مثالهای بعدش واقعیتِ فرد؟)

حتی کمک کردنه ماها به آدمای گوشه ی خیابان و سر چارراها، انگاره ی کمکه نه واقعیتش. چون ما همه می دونیم اونایی که بیرون می بینیم هیچ کدوم فقیر نیستن و تازه اگر هم باشن، این راهش نیست. ما با این کار و کارهای دیگه فقط می خواییم رفع تکلیف کنیم. بگیم ما هم از انسانیت بویی بردیم، در صورتی که ما در مقابل اونهایی که واقعا به ما نیاز دارن مسئولیم. چون از زبون چن نفر که قبولشون داریم این حرفا رو شنیدیم و یه سری کارهایی دیدیم، راه افتادیم دوره و همون حرفا و کارها رو تقلید می کنیم تا بگیم ما هم می فهمیم.

تعارف رو بذاریم کنار. ما اکثرن انگاره پرستیم و واقعیت گریز

---------------------------------

"زندگی شاید همین باشد" ایراداتی چند را بر متن وارد می داند، چه از لحاظ ساختاری چه مفهومی. در صورت هم رای بودن با وی نظر خود را بگویید.

استبداد ِمردم ِاستبداد زده

2007-05-25T11:30:00.000+03:30

یکی از متقدم ترین واژه ها در بحثهای فلسفه ی سیاسی، استبداد یا همان خودکامگی می باشد. با شنیدن واژه ی "استبداد" بلادرنگ کلمه هایی از قبیل: مستبد، خفقان، دیکتاتوری و حکومت نیز به ذهن خطور می کنند که این امر بواسطه ی تعریف مصطلح ِاین عبارت در مسائل فلسفی می باشد: "حکومت مطلقه ی فرد یا گروهی که در آن اکثریت مردم در اداره ی امور کشور نقشی ندارند و حکام بر اساس رای و نظر خود عمل می کنند." این نوع حکومت، که من آن را " استبداد از بالا" یا " استبدادِ آشکار" نام نهاده ام، نه تنها در مملکت ما که در بسیاری از نقاط دنیا سابقه دارد و تاریخ، مبارزات و مبارزان بسیاری را به یاد می آورد که برای حذف این حکومتها جانفشانی ها کرده اند. اما مطلبی که راجع به کشور خودمان متوجه آن شده ام، نوع دیگری از استبداد است، که من آن را "استبداد از پایین" یا " استبدادِ پنهان" نامیده ام. این حالت خود را در اعمال و رفتار ِمردم در روابط اجتماعی با یکدیگر یا در برخورد با دولت به صورت بسیار شفافی آشکار می کند. انسانهایی که من آنان را " مردم استبداد زده" خطاب می کنم. از ویژگی های این گونه افراد می توان به: باور نداشتن به حقوق خود، ترس ِبی دلیل از نیروهای دولتی و جانبداری غیرموجه از شخصیتهای حقیقی و حقوقی ِقوی تر نام برد.

بی گمان این صحنه برای همه ی ما اتفاق افتاده است که شخصی در تاکسی به مبلغ کرایه خود یا خاموش بودنِ تاکسی متر اعتراض کند و پس از پیاده شدن، راننده تاکسی،علی رغم ذی حق بودن آن شخص، با عباراتی از قبیل: "بعضیا می گن بقیه پول هم باشه بعد این از پنجاه تومن نمی گذره" به گوشه و کنایه زدن به شخص سوم می پردازد، و در اینجا قریب به اتفاقِ "مردم استبداد زده"، اگر نه هم صدا شدن، با تکان دادن سر یا خندیدن به تایید راننده برمی خیزند. یا در موارد دیگر با وجود رعایت نکردن قانون از جانب راننده ، "طرز رانندگی" دیگران را به تمسخر می گیرند.

اما در برخورد های سیاسی. اگر بازه زمانی ِحوالی ِیکی از رای گیری های مجلس یا ریاست جمهوری را به خاطر داشته باشید، ممکن است به یاد بیاورید، در این بازه های زمانی، که مردم حق شهروند بودن را، که به صورت لطفی از جانب حکومت به آنان مرحمت شده است، غافل از اینکه این حق ِدائمی آنهاست، با آغوش باز به عنوان منتی که بر سرشان گذاشته شده، می پذیرند و تمام مسائل و مشکلات قبل را به فراموشی سپرده، تمام خواسته های حکومت را اجابت می کنند. با وجود اینکه تجربه به ایشان ثابت کرده است که بعد از انتخابات، تمام شعارهای ِگوش نواز ِعمال دولت به فراموشی سپرده می شود.

و اما این مثال تاریخی که در پایین می آورم و مثال های بالا، خود گویاتر از هر توضیحی ویژگی های "مردم استبداد زده" را شفاف خواهد کرد. در مجلس اول و دوره ی پادشاهی محمدعلی میرزا، علی رغم تمام دشمنی های آشکار و پنهانی که او با مجلس و مشروطه و مشروطه خواهان می نمود، باز هم بعد از کودتای ناکامی - که به "شورش میدان توپخانه" معروف شده است - و غلبه ی نیروهای آزادی خواه بر اوباش و ملاهای طرفدار شاه، مردم بجای ادامه دادن راه تا براندازی کامل محمدعلی میرزا، با نامه ای که شاه به آزادی خواهان نوشت و در آن به هواداری از مشروطه سوگند خورد، از نیمه ی راه بازگشته و چنین می گفتند:" حال که شاه نرم شده و به طرفداری از مشروطه زبان داده است، باید از سر تقصیرات او درگذشت." در صورتی که شاه تا همان روز چندین و چند بار دیگر نیز چنین سوگندی را یاد کرده بود. یا در دوران جنگهای یازده ماهه ی تبریز، با وجود اینکه نیروهای محمدعلی شاه به هر منطقه از شهر که پا می گذاشتند، در قتل و غارتِ جان و مال مردم دریغ نمی کردند، و مجاهدین ِتحت فرمان ستارخان به حفظ جان و مال مردم برخاسته بودند، باز این جماعتِ استبداد زده در خلوت و جلوت از سردار ملی گله و شکایت می کردند و بجای حمایت از این جنبش، او و یارانش را تشویق به تسلیم شدن می کردند و حتی در مواردی برای حفظ جان خود پیش پای عمال حکومتی گوسفند قربانی می کردند.

آری این موارد و نکات بیشمار دیگری از قبیل حمایتِ مسافران ِاتوبوس از راننده ای که به اندازه ی کافی برای سوار یا پیاده شدن مسافران توقف نکرده است و با گذاشتن مسافری لای دربهای اتوبوس او را مضحکه ی دیگران کرده است، یا نگاه چپ چپ دیگران به شخصی که از حق خود دفاع می کند و در محیط های عمومی از دیگران تقاضای خاموش کردن سیگار، یا کم کردن صدای موسیقی تلفن همراهشان را دارد و نکات دیگری که از حوصله ی این متن خارج است، مرا به این سمت هدایت کرد که این گونه استبداد بسیار مخوف تر از نوع حکومتی آن است، چرا که عمال این نوع از استبداد در تمام نقاط شهر پراکنده اند و فشاری بس بیشتر از نیروهای امنیتی حکومت را بر روشنفکران، آزادی خواهان و ... وارد می آورند و مثل همیشه نه خود دست از اشتباهاتشان بر می دارند نه به دیگران اجازه ی عمل می دهند.پس به نظر من برای ایران ِامروز، مبارزه با طرز تفکر این " مردم استبداد زده" بسیار ضروری تر از مبارزه با گروه های فشار ِحکومتی می باشد.

علاج ِ واقعه صد سال پس از وقوع

2007-05-16T18:09:00.000+03:30

"حقیقت یک انسان قبل از هر چیز، در آن چیزی است که پنهان می کند"

آندره مالرو

در محفل یکی از نیکانِ روزگار نشسته بودم و از هر دری سخنی، تا به ماتقدم ِاوضاع مملکت رسیدیم و کتبِ موجوده از این دست را یک یک برمی شمردیم و پیرامون هریک می گفتیم و می شنیدیم، تا سخن از " تاریخ مشروطه ی کسروی" به میان افتاد و هر دو بر این امر صحه گزاردیم که اهل فن و تاریخ همه این کتاب را از زوایه ی صحت و سقم مطالبش،همچون سندی ماندگار در تاریخ این مرز و بوم می شناسند.

به رسم هر شب، پس از گفتگو ها و راه دراز، سیگاری گیراندم و در خود فرو رفته، به سمت خانه روان گردیدم. ملول از راه تنفسی ِآزرده و سرفه های خشک، کامهای سبکتری از لبان سیگار می ستاندم و به این می اندیشیدم که چیست آیا راز ِماندگاری این اثر ِتاریخی؟ و به دست یافته های جالبی برخوردم، که مهمترین شان را اینجا با شما در میان می گذارم.

با مرور تعداد قابل ملاحظه ای از مواردی که کسروی از آنها به عنوان سند استفاده می کند، به این نتیجه رسیدم که راز شهرت این اثر در زمان نگارش آن می باشد. در بسیاری موارد، شخصیتهای درگیر در متن حوادث تاریخ مشروطه در زمان نگارش کتاب هنوز در قید حیات می بوده اند و این یکی از برگهای برنده کسروی می باشد. حتی خود کسروی در زمان جنگهای سردار و سالار ملی در تبریز می بوده و آن را با گوشت و پوست خود درک کرده است. مثالی دیگر قتل میرزا جهانگیرخان صور اسرافیل است که با وجود نبود اسناد و مدارک،کسانی که با آن جوان وطن پرست در باغ شاه در بازداشت به سر می برده اند، کل ماجرا را برای کسروی شرح داده اند و این گونه یکی از جنایتهای محمدعلی شاه در تاریخ ثبت می شود. حال با این مقدمه و کشف اهمیت تاریخ نگاری هر دوره در زمان خود، به سراغ این پرسش می روم که :

چرا در دانشکده ها و پژوهشکده های ما بررسی تاریخ تا ابتدای مشروطه انجام می شود و دلیل آن را اینگونه عنوان می کنند که تاریخ نگاری در مورد هر واقعه ای از صد سال بعد از آن ماجرا شروع می شود!!! چرا قفسه های کتاب فروشی های ما دچار فقر شدید آثار تاریخی موثق در رابطه با سلسله پهلوی می باشد و همه ی تمکن ما در این مورد خلاصه می شود در آثاری که یا سفارشی نوشته شده اند یا در زیر فشار. یا نویسنده قصد داشته خود را از اتهام دست داشتن در حوادثی برهاند یا برعکس. چرا باید از سر لاعلاجی به گربه بگوییم خانم باجی و آثار بی سند و مدرکی چون کتابهای مسعود بهنود را جزو آثار تاریخی محسوب کنیم؟ چرا؟

آیا این نیز توهمی است از توطئه؟

من، خانواده، سگ و اسلام

2007-05-02T10:15:00.000+03:30

-اصلا فرض می کنیم که سگ نه کثیف باشه، نه بیماری داشته باشه، مفید هم باشه و حتی نجس هم نباشه. اینجا خونه ی منه، هر وقت تونستی مستقل بشی و بری تو خونه ی خودت زندگی کنی، اونوخت بگو " من این طوری و اون طوری فکر می کنم." و بجای یکی، ده تا سگ تو خونت نگه دار. اما الان که من می گم اون سگ نباید فردا صبح تو خونه باشه، بگو : سمعا و طاعتا.

و این آخرین روزی بود که " مگی" تو خونه ی ما و دقیق ترش اینکه توی اتاق من بود. سال گذشته اوایل خرداد آوردمش. یه ماهش نشده بود. دو رگه بود و یه رگش ژرمن شفرد بود. آوردمش تو اتاق خودم. خونده بودم که باید همه ی اتاقو روزنامه کنی و به مرور روزنامه ها رو کم کنی تا عادت کنه فقط روی روزنامه ... هر روز یه بغل روزنامه باطله می آوردم خونه. فروشنده گاهی دلش به حالم می سوخت و می گفت: بابا همون صفحه های کار یابی رو ببر نگاه کن، باز بیار پس بده، چرا همه شونو می خری! می خندیدم و می گفتم: نه عمو، می خوام ببینم، شعرام چاپ شده یا نه. حالا اونم کجا، تو روزنامه ی قدس و کیهان و ...( آره دیگه باید روزنامه هایی می خریدم که آبگیری شون خوب باشه تا چیزی به فرش سرایت نکه) آخه کلی روضه خونده بودم تا مامان باورش شده بود که : با این همه روزنامه، فرش نجس نمی شه.( در حالی که فسقل سگ وقتی شروع می کرد به...، باید دیگ و دیگچه می یاوردی جمع ش می کردی) هر روز شیر می خریدم و با شیشه دهنش می کردم. اون اوایل زیاد صدا نداشت و بابام، که هر از گاهی سری از ما می زنه، متوجه ش نشد. خیلی با هم حال می کردیم. نصفه شبا، می یومد و دستاشو می زد لبه ی تخت بلند می شد و دم تکون می داد، هنوز اونقد قد نکشیده بود که بیاد بالا، رو این حساب دست و پام و لیس می زد که یعنی بیارم بالا. بالا هم که می یومد آروم نداش که ، اینقد لیست می زد تا حالت بهم بخوره. البته دکتر دیده بودش و گفته بود این بازیگوشیش داد میزنه که سالمه ، سه ماهگی بیا واکسن بزن ، خاطرتم جمع باشه.

ولی امان از توی خونه و دوربری ها. آقاجون می گف: می دونی سگ اگه به آب کُر زبون بزنه ، کل آب نجس می شه. ( حالا در نظر داشته باشین که خودش یعنی بابام تو خونشون گربه نگه می داشتن) می گفتم: آخه آب اگه کُر باشه که نجس نمی شه. مامان می گفت: همسایه پایینی فهمیده ما سگ داریم، دراومده که حاج خانم از شما بعیده، سگ تو هر خونه ای که باشه برکت از هفت تا خونه اینور اونورش میره. من هم که تازه سعی میکردم عصبانی نشم می گفتم: آخه پتیاره سگِ تو خونه ی ما به برکتِ خونه ی شما چی کار داره. بابام می گفت : تو برو ببین اگه یه نفر دیگه تو این محله سگ داشت، تو هم نگه دار. می گف: من از سر کوچه که می یام صدای پارسشو می شنوم. می گفتم: مسلمون این طفلی هنوز زوزه هم نمی تونه بکشه، پارسش کجا بوده، تا اینکه معلوم شد صدای پارس از چن تا خونه اونور تره. برادر زاده ام همون روزا مریض شد و گفتن به مگی دست زده. گفتم آخه اگه این مریض بود که من تا حالا باید می مردم. خواهرم که مثلا درس خونده بود و با عقلش جور در نمی یومد که چرا سگ نجسه، می گف: چون حیونه باوفاییه، اسلام خواسته آدما به سمتش جلب نشن و بجای سگ با آدمای دیگه معاشرت کنن!( اینم از روشنفکراشون). بهش می گفتم: خواهر من، من می گم توی کتاب تاریخ ایران خوندم که سگ اصلا تو اسلام به این شدت نجس نبوده و بعد از اینکه اعراب ایران رو می گیرن، برای تحقیر زردشتی ها خیلی کارها می کردن، مثل تف کردن توی آتیش و ... ،و این همه قوانین سخت برای سگ هم از همون کارها بوده، چون سگ جزو محبوب ترین حیوانات در دین زردشتیه. ولی کو گوش شنوا. آخر هم زن داداشم بابامو پر کرده بود که: اصلا فلانی اینو آورده تا وقتی بزرگ شد بتونه بهش فرمون بده که فلانی رو بگیر و از این حرفا.آره. درحالی که مگی، بی خیال از ظلم روا داشته شده در حق خودش و همنوعاش، داشت بزرگ و بزرگ تر می شد، تلاش من برای کم کردن بار خرافات از ذهن این مردم خرافه پرست به هیچ جا نرسید تا اینکه مجبور شدم به دستور پدر یا مگی رو بیرون کنم یا خودم هم باهش برم بیرون. و اینطوری بود که با این صحنه ای (عکس بالا)که هنوزم دلم رو به درد میاره با مگی وداع کردم.

افتخاراتِ ویترینی ِما ایرانیان

2007-04-30T10:42:00.000+03:30

ایتالیا و آلمان دو کشوری هستند که نامهایشان با سیر تحول اندیشه در اروپا پیوندی ناگسستنی دارد. برای مثال بزرگترین حادثه در تاریخ اندیشه ی اروپا – و حتی جهان – رنسانس می باشد که ناخودآگاه هنرمندانی مانند داوینچی و یا متفکرانی مانند ماکیاوللی را فرا یاد می آورند. علاوه بر آن هنر و فلسفه ی ایتالیای قبل از میلاد نیز الهام بخش بسیاری از فلاسفه و هنرمندان دوره رنسانس می باشد. اما در مراحل بعدی سیر اندیشه در اروپا به عصر روشنگری می رسیم که اگرچه متفکرین فرانسوی _ از جمله ولتر، روسو و... – نقش مهمی در این مرحله از تاریخ ایفا کرده اند، اما بزرگرترین منتقدین این دوره از دل جنبش رمانتیسم و آلمان کنونی سر برآوردند. بنابراین آلمان نیز بار سنگینی را در تحول سرنوشت بشری بر دوش داشته است. هنرمندانی مانند بتهوون یا متفکرینی مانند کانت، هگل و ... برای همه ی ما شناخته شده می باشند. و از آنجا که اکنون مدرنیسم، جنبشی است که همه دنیا را تحت تاثیر خود قرار داده است، بنابراین، به بیراهه نرفته ایم اگر آثار این هنرمندان و متفکرین را – جدای از ملیت شان - جزو میراث بشری خود بحساب آوریم. ( همانگونه که سمفونی شماره نه بتهوون به عنوان سمبول موسیقی بشری به کرات دیگر فرستاده شد. )اکنون می توان دلیل استقبال مردم دنیا از آثار هنری و فراورده های فکری و فلسفی این کشورها – که آمیخته به حس احترام و افتخار نسبت به آنان می باشد – را بیشتر و بهتر درک کرد. و حتی شاید بتوان این عمل را معیاری برای پی بردن به ارتقای سطح فرهنگی و فکری یک جامعه محسوب کرد.

با این مقدمه به کشور خود بازمی گردیم، به خانه ها سری می زنیم و در مقابل تنها جذابیتهای ایتالیا و آلمان، در مقابل چهارچوبی شیشه ای می ایستیم، که این روزها با وقاحت تمام به نام " ویترین" معروف شده است.

گلدان ِطرح ِلاروس ِایتالیا

سرویس چای خوری، طرح ِسوئینگ و ناخمن ِآلمان

کریستالهای طرح ِچک

و باز مثل همیشه سر در جیب مراقبت فرو می بریم و می اندیشیم که ، بر سر ما چه آمده است که به داشتن چنین چیزهایی در خانه ی خود افتخار می کنیم. چیست آنچه "سرویس خیار خوری" را نزد ما از یک تابلوی نقاشی عزیرتر می کند. چرا قیمت کتاب برای ما کمرشکن است، اما هزینه های گزافی را با طیب خاطر صرفِ جمع آوری این مزخرفات می کنیم؟!!!

عیار خلوص ِ ایرانیت

2007-04-25T13:28:00.000+03:30

ساعت از ده گذشته بود. کلینیک مث همیشه تو این ساعتا شلوغ بود. آخه بیشتر ِخانومایی که قصد دارن قبل از مراسم، عشوه ای هم فروخته باشن و به قول ما " قیمتو بالا ببرن" تو همین ساعتا – که همسراشون، خسته و له و لَوَرده از سر کار می رسن – تصمیم می گیرن سری به ما بزنن. بعضیاشونو حتی رو دست میارن و کلینیکو بخاطرشون به هم می ریزن، ولی نیم ساعت دیگه می بینی با نیش ِباز دارن می رن، مطمئن از این که طرف هنوز دوسشون داره. البته در کل، بیمارهای ما هفتاد درصدشون خانومن. جالبه که از کل بیمارهای خانوم هم، هفتاد درصد کارشون به سرم می کشه. در حالیکه برای بیشتر از بیس درصد آقایون سرم تجویز نمی شه. تجربه نشون داده،خانوما وقتی سی درصد مریضن، صددرصد میان دکتر ولی پنجا درصدِ آقایونی که صددرصد مریضن، به دکتر مراجعه می کنن. تازه تابلوی افتخارات کلینیکی خانوما، جدیدا یه گل سرسبد داره که اونم، غش کردن و از هوش رفتن و تنگی نفس و علائم تشنجه وقتی که یکی از نزدیکان ریق رحمتو یه نفس ... نکته ی اصلی تو این موردا هم اینه که وقتی مراجعه می کنن، بی برو برگرد باید نوار قلبشون گرفته بشه و سرم هم که... اصلا به خاطر همون اومدن. وقتی هم که دارن می رن سرم وصل کنن، یه لیست از دوستا و آشنا ها رو اسم می برن که همراهی بدبختشون به همه زنگ بزنه و بگه اینا رفتن زیر ِ سرم (!) ولی به محض اینکه حالشون بهتر شد، بی معطلی به مجلس ختم برمی گردن تا دوباره غش کنن.

اون شبم، کما فی السابق، من به صندلی ریاستم – که بقیه از سر حسودیشون بهش می گن " پذیرش" – تکیه زده بودم و همراه با ترنم ِصدایِ انکرالاصواتِ بچه ای که دستش سوخته بود و پرستار ( امیدوارم در حال چیزی خوردن نباشین ) داشت پوستش رو غلفتی می کند – هرچند جیغاش بیشتر شبیهِ این بود که دارن یه چیزیشو می کشن – و البته صدای همیشه نوازش دهنده ی اصحاب رسانه که به رسم هر شب داشتن در مورد ورزش حرفای صدتا یه غاز می زدن – من فکر می کنم، به اندازه ای که از اول تاریخ تا حالا توی مسابقات جهانی و المپیک و غیره مدال تقسیم شده، ما توی همین چن سال برای رفع مشکلات ورزش، میز ِ گرد و دراز و غیره تشکیل دادیم. - ...؟

اینقد حاشیه رفتم که خودمم موضوع یادم رفت. خلاصه توی این شرایط داشتم تمام تلاشمو می کردم تا این اِسمای یونانی و رومی رو از قبیل ِ تیتوس لیویوس، اورتی اوریچه لاری و ... رو درس هجی کنم. – اصلا من با اسمای اینا مشکل دارم. رومانای روسی رو هم که می خوام بخونم پشتم می لرزه از اینکه باز باید ... آخه مشکل یکی هم نیس که ، این نویسنده های روسی هم مثل خانومای ایرانی،که تو آشپزی دستشون به کم نمی ره، تو نوشتن دستشون به صد، صدوپنجا صفه نمی گیره. اصلا بره همین گوگولو رو سرشون حلوا حلوا می کردن، که می تونسته داستان کوتاه بنویسه دیگه –

علی ای حال، تو همین حال و هوا بودم که احساس کردم دیگه هیچکدوم از مریضا منو نیگا نمی کنن. آخه نمی دونم این چه مرضیه که مریضای ما دارن. همه ی اونایی که منتظر ِدکتر و تزریق و دندانپزشکی و ... نشستن، بالاجماع در تمام مدت منو نگاه می کنن. هرچی من صدای این تلویزیون لعنتی رو تحمل می کنم که شاید برای چند لحظه نظر اونا رو به خودش جلب کنه، ولی ظاهرا حتی قیافه ی کژ و کوژ ِ صامت و بی تحرک من هم از برنامه های این رسانه ی ملی، برای مریضا جذابتره. امان از اون وقتی که تلفن من زنگ بزنه، همچی نیگا می کنن و با چشاشون به حرفام گوش می دن که مطمئنم اگه چیزی از حرفامو نفهمن، حتما می پرسن. آره، سر ِاین قضیه بود که وقتی خودم رو زیر نگاهاشون حس نکردم، یقین کردم که یه چیز ِ آنیوژوال اتفاق افتاده و برای اینکه از قافله ی فضولا عقب نمونم، سرمو بلن کردم و دنبال نیگای مریضا رو گرفتم و فکر می کنین چی دیدم؟ یه خانوم که در آنچه او را به تمامی وصف می تواند کرد، همین بس که هرچه خوبان همه دارند، اون دوبرابرشو داشت. البته ایرانی نبود و ملیتشم – همونطور که شما هم از همون دور تا حالا فهمیدین – آلمانی بود. لامصب این نژاد ژرمن، آدماشم مثه سگاشون از صد فرسخی داد می زنه که کجایین. خانوم بیچاره چنان زیر ِفشار ِنیگاه مریضا، آرومو با ترس قدم برمی داشت، انگار داره توی آب راه میره. البته اینو فقط من که همیشه دارم اون همه چشمای وق زده به خودم رو تحمل می کنم و حتی نمی تونم در طول یه شیفت یه بار با فراغ ِبال دست تو بینیم کنم، حس می کردم.

البته در کنار این احساس ِهمدردیی که با خانم آلمانی داشتم، با سرعت نور هم محتویاتِ ذهنمو زیرو رو می کردم تا یه چیزی پیدا کنم و بتونم باهاش حرف بزنم. هرچند مطمئن بودم، به آلمانی فقط می تونم به این خانوم بگم" ایشله به دیش" یعنی دوست دارم، که علی رغم میل باطنیم، می دونستم اینجا به کارم نمیاد.

در این اثنی،خانوم ِ بیچاره مثه گوسفندی که بین یه مُش گرگ افتاده باشه، با ترسی که از چهره اش خونده می شد و قلبی که احتمالا مثه قلبِ جوجه یِ تویِ منقار ِکلاغ می زد، تونس خودشو به حوزه ی استحفاظی من برسونه و اینجا بود که من هم به اتفاق همه ی ملتِ علافِ توی کلینیک( اینکه می گم علاف به این خاطره که این جایی که من کار می کنم، آدما از سر ِبیکاری و برای تفریح میان دکتر، چار نفر آدم می یان که یکی آمپول بزنه و بعدشم نیم ساعت تابلوهای در و دیوارو می خونن تا طرف کونشو بماله، خب شما بگین،اینا علاف نیستن؟) انگشت به ماتحت موندم ( باور کنید می خواستم بگم: انگشت حیرت به دندان گزیدم، ولی عادت کردم تا می گم انگشت بعدش اون میاد.) وقتی دیدم خانم ِآلمانی داره - اگه نه مثه بلبل، دست کم مثه فنچ – فارسی حرف می زنه.

آهی از سر ِآسودگی کشیدم - که دیگر مجبور نیستم دانش ِخودمو از زبونای خارجی محک بزنم، چون مطمئن بودم که به نتیجه ی مایوس کننده ای می رسید – و بعد از انجام ِدادنِ امور مزخرف ثبت اسم ِبیمار توی لیست و ... ، دوباره به اریکه ی سلطنتِ بی غم و غصه ی خودم تکیه زدم و در حالی که بخش غیر ارادی مغزم داشت لاطائلاتِ پست مدرنِ آقای نامجو – از قبیل: ببین دیاسپام ده خورانده اند خلق را ... چگونه می دهیم پولِ نفت و آب و برق را... - رو بره خودش با سوت می زد، در همون جای تنگی که از لحاظِ فکری به افکار ِارادیِ من اختصاص داده شده، شروع کردم به تفلسف کردن راجع به موضوعی که همون جا به ذهنم رسیده بود و با "آشوب یادها" واردِ مرحله ی تازه ای شده بود.

جلسه های اولِ کلاس ِفرانسه رو بخاطر آوردم که استاد با گندترین متدِ آموزشی ممکن داشت تدریس می کرد و یک سوال تکراری رو از همه ی بچه ها می پرسید و یه جواب تکراری رو از همه پس می گرفت، به این منظور که گوش ما با فرانسه آشنا بشه و اینک آن سوال و جواب:

Quelle est votre nationalité?

Je suis Iranien / Iranienne

با خودم گفتم، از اون جایی که این خانم الان داره فارسی حرف میزنه ولی ایرانی محسوب نمی شه، پس صرفِ تکلم به زبون فارسی نمی تونه دلیل ِایرانی بودن باشه. بعد به خودم گفتم، پس معیار ایرانی بودن چیه؟ و از اون جایی که بخش غیر ارادی مغز ِمن هرچی بگی زود به خودش می گیره، بدون هیچ تاملی جواب داد: خب تو ایران بدنیا اومدن. ولی من هم سریع گذاشتم کفِ دستش که پس چرا خیلی ها تو ایران بدنیا نیومدن ولی ایرانیین و برعکس. با این کارم روی بخش غیر ارادی رو کم کردم، ولی از میدون در نرفت و ایندفه اون پرسید که پس معیار چیه؟

شروع کردم به بهانه ی فکر کردن به خانومه نیگا کردن که، الان بین من و اون چه فرقی هست که اونو آلمانی و منو ایرانی کرده و نمی دونم چرا همینطوری این به ذهنم رسید که، خب مجلس ِ ملی این خانومو قریب به صد سال پیش به توپ نبستن. این خانوم وقتی مقبره کوروشو می بینه، فقط یه اثر تاریخی رو تماشا می کنه و غمی که رو دلِ من موقع دیدن این منظره سنگینی می کنه حس نمی کنه. و بعد از اونا این به ذهنم رسید که، مغولها دور ِ هموطنای اون خانوم با آجر خط نکشیدن تا برن شمشیرشونو بیارن و اونا رو بکشن. تازه این خانوم حتما نمی دونه وقتی من بهش گفتم : قابلی نداره، دروغ گفتم. به علاوه اینم نمی دونه که تا اینجاس، از لحاظ شرعی نصف ما مردا ارزش داره. و حالا مگه این اختلافاتی که من و این خانوم داشتیم، تموم می شد؟

با خودم گفتم، حالا با این معیار، چه خوب بود اگه از همه ی اونایی که ادعای ایرانی بودن می کنن یه آزمون جامع می گرفتن، تا درصدِ خلوص ایرانی بودنشون فاش بشه.

بخش غیر ارادی این دفه بجای جواب داش داد می زد که :ببین دیاسپام ده خورانده اند خلق را ...

دیالیکتیکِ دروغ

2007-04-14T10:48:00.000+03:30

در میان ما هستند کسانی که دغدغه ی دست یازیدن به حقیقت بیتابشان کرده است. از این جمع افرادی به وسیله ی تجربه ای، رویاگونه ای، شهودی عرفانی یا ... به این مهم نائل آمده اند( و دیگر حاضر به مو شکافی و نقد آن نیستند و به دیگر سخن،گوشهایِ شنوایی شان را از برای راحت تر زیستن به روی هر پیام تازه ای موم اندود کرده اند) و دسته ای نیز با توسل به فلسفه ای، استدلالی یا حدیثی دست از جستجو کشیده، به کنج عزلت خویش خزیده و در هیاهوی زندگی،دل از کشفِ حقیقت بریده اند. در این بازار ِداغ ِجستجو، من نیز کوره راهی را در پیش گرفته، که خود آن را " دیالیکتیکِ دروغ" نامیده ام. البته لازم به یادآوری است که همه شور و شوق من از برای زندگی و همه انگیزه ی من از برای پیش رفتن نیز همین تلاش برای دست یافتن به آن چیز ِدست نیافتنی است.

و اما مراحل ِسه گانه ی این دیالیکتیک بر این منوال اند که من در سِیر تلاشهای ِپیگیر ِخود – که شامل ِبیکاریهایِ روزانه، بی خوابی های شبانه، دست و پنجه نرم کردن با درویش مسلکی ِحاصل از این جستجوی بی منفعت و در آخر انبار کردن کتابهایی است که همیشه مرا در وجود استعداد درک مطلبم دچار شک و شبهه می کنند – گه گاهی تاریک خانه ی ذهنم به نور ایده یا نظریه ی تازه ای منور می شود، که این اولین مرحله را دوستان "تز" نامیده اند.(هرچند که دوام این حقایق مکشوف شده(!) و لذت کشف آنها در نهایت به کسری از ثانیه محدود است و قوام این نظریه ها به استحکام و تندر آسایی ملایان بازاری بر سر منبر می باشد.) علی ای حال، مستی این باده نیز تنها تا زمانی اثر گذار است که هیولای "آنتی تز" از اعماق ذهنم به سطح نیامده و زیر نور فانوس اش کذب بودن "تز" را برملا نکرده و خود بر اریکه ی حقایق تکیه نزده است.( آری این نیز از همان شرابهاست که گفته اند: جز تا کنار بستر ِخوابم نمی برد) مرحله ی آخر این روند دیالیکتیک نیز آشفتگی و پریشانی محض است که علی الاصول "سنتز" دو مرحله ی پیش می باشد. مَخلص کلام و کوتاه سخن اینکه، برآمدن این "نهاده" و در پس پشتش "برابر نهاده" و در آخر "هم نهاده" همیشه و بی هیچ کم و کاستی درپی هم می باشد و من از این در عجبم که در اندرونِ من خسته چه ضد و نقیض هایی نهفته است و غرقه در این خیالم که آیا براستی آخر و انجامی بر این رشته ی رسولانی که هر یک پیشینان خود را نفی و سرزمین حقیقت را مِلک طِلق خود می انگارند، متصور نمی توان بود؟!

پیام آوران ِ بی اعجاز

2007-04-11T08:32:00.000+03:30

چقدر جستجو کنم. چند بار این چند خاطره ی کپک زده را زیر و رو کنم. تا کی گذشته را مرور کنم تا آنچه را در آن نیست، در او بیابم. با این همه،دلم می خواهد فریاد بزنم، این نهایت بی رحمی است، چرا که من تنها به نشانه ای حتی در حد یک خاطره ی گنگ و محو که رخ دادن آن نیز در هاله ای از ابهام فرو رفته باشد، خشنودم. خسته شدم از بس پای داستانهای تکراری و بی سر و ته اکابر ِ خانواده نشستم تا شاید ردپایی از آن تکیه گاهِ امیدبخش در آنها بیابم. چیزی که بتوانم آن را پیراهن عثمان کنم و چونان احمد باطبی آن را بر بالای سر خود نگاه دارم و بانگ برآورم که: یافتم، من نیز نبوغم را کشف کردم. مهره ی ماری که با آن، اگر نه جلب محبت که دفع شر کنم، آنانی را که با نگاهی عاقل اندر سفیه، آنچه را به آن دل بسته و زندگی خود را با رویای آن به مقصد و مقصودی آذین بسته ام، به ریشخند می نشینند و به سخره می گیرند و با این کار نیشی در قلبم فرو می کنند و بغضی در گلویم می نشانند و تاب گامهای بعدی را از زنوان بی رمقم می ستانند و برق امید را از چشمانم می سترند. در ابتدا چونان کسی که نگاهش را در پی یافتن کوهی در پهنه دشت می گستراند، در گذشته ام به جستجویش برخاستم. در ادامه ی راه خود را دیدم،که چون آدمی بی اطلاع از علم گیاه شناسی،در چله ی زمستان در میان انبوه درختان، به دنبالِ درخت میوه ای می باشد. آخر ِکار هم به جایی نرسید جز همان قصه ی جستن ِسوزن در انبار کاه... و اکنون نیز سعی بی پایان و تلاش خستگی ناپذیرم خلاصه شده است به کند و کاو در گذشته ی دیگرانی که راهشان را تا به آخر پیمودند و رسالت شان را به انجام رساندند. آنان که میراثِ هزاران بار گرانبهاتر از ارثِ پدری را بی دریغ تر از مهر ِمادری بر ما عرضه کردند، باشد تا دستانمان از زنجیرهای خوابِ غفلت آزاد شود. آن محافظانِ انسانیتِ در حالِ احتضار که در میانه ی این وانفسایی که همه در حالِ "لالا" گفتن برای خوابانیدنِ مردم اند، با پتکِ قلمهای خود بر ناقوسها و دیگ و دیگچه ها می کوبند و سکوتِ دهشتناکِ خوابِ بشریت را بر هم می زنند. و اما من در لابه لای اوراق ِاین زندگی نامه ها به دنبالِ آن هستم تا شاید پیدا کنم کسی را که گذشته ای چون من در پشت سرش خودنمایی کند. سالهایی به بی حاصلی ِزمینهای بایر ِبیابان و به ناباروریِ خواجگانِ حرم سراها. آری، حال که معجزه ای در آستین ندارم، برای اثبات حقانیت خود، پیام آوری بی اعجاز را می جویم.

هنوز از خود در آزارم

2007-04-08T17:54:00.000+03:30

در اعماق ِذهن ِمن دشمنی خانه دارد. کسی که نمی تواند پاره ای از "من" باشد. چرا که "من" چگونه می تواند زجر کشیدنِ من را چنان آسوده به تماشا بنشیند که هیچ،دائم نیز آتش آور ِمعرکه های ذهن ِهمیشه درگیر ِمن باشد. او بزدل،ویرانگر،بی عاطفه و در کنار اینها بسیار وقت شناس،نکته سنج و دقیق نیز هست. او همیشه از رودررو شدنِ با من هراس دارد. مرا به مبارزه می خواند اما هیچگاه در صحنه ی نبرد حاضر نمی شود. او تنها مانند شیاطین از پشت سر زمزمه می کند و همین که سر به سمتش بگردانی،می گریزد. او بحث نمی کند، تنها طعنه می زند. کافی است من لبخندی بزنم تا بارانِ ناسزا بر سرم باریدن بگیرد که:

- همه چیز را فراموش کردی./یا اینکه/ ببین چه تصعنی می خندی

او لحظه شماری می کند تا من از معیارهایم یا آرزوهایم برای کسی لب به سخن گشایم یا حتی در ذهن ِخود به آنها بیاندیشم، تا دندانهای چندش آورش را به خنده نمایان سازد که:

- فقط شعار می دهی، تو که مرد عمل نیستی، ببین چگونه قصد داری جلب محبت کنی، تو عقده حقارت داری و با این گزافه گویی ها در صدد پوشاندن آن هستی.

هنوز با گذشت چند سال، با هر سیگاری که روشن می کنم در گوشم زمزمه می کند که : - تا کی برای نشان دادن اینکه بزرگ شده ای یا به تقلید از کامو و هدایت و ... می خواهی سیگار بکشی. چرا انکار می کنی که دوست داری شبیه آنان جلوه کنی.

او هیچگاه کمک نمی کند تا از ورطه ای، بحرانی یا پرتگاهی نجات یابی، اما همین که طوفانی را پشت سر گذاری،با تمام توان دوباره در گردبادی گرفتارت می کند و هنوز کمر راست نکرده به مردابی می کشاندت. او تنها در مخالفت کردن ِبا من است که احساس پیروزی می کند. به همین خاطر همراهی کردنش نیز دردی را دوا نمی کند، چرا که او ( حتی اگر نظریه صراطهای مستقیم را بپذیریم ) به هیچ صراطی مستقیم نمی شود. او تنها هدفش به بیراهه کشاندن من است و حتی اگر بر خود هموار کنم که از بی راهه، راهی برای خود بسازم، به سرزنش ام می پردازد که: این ره که تو می روی به ترکستان است. گفتم که او دارای خصایل مثبتی نیز هست. اما چونان کسی که روحش را به شیطان فروخته باشد، ویژگیهای مثبت اش بیشتر از منفی هایش آزار دهنده اند. وقت شناسی او به این معنی است که همیشه بهترین فرصت را برای ضربه زدن انتخاب می کند. درست هنگامی که من در اوج ضعف و ناتوانی و استیصال به سر می برم، ناگهان بر سرم هوار می شود. نکته سنج است، چرا که در کوچک ترین تصمیماتِ من نیز نقطه ی مقابلی پیدا می کند و باز مرا در کشاکش باقی می گزارد. با دقتی مثال زدنی، در هر موردی بهترین نقطه ضعف مرا می یابد و آنگاه لبخند پیروزی بر لبانش نقش می بندد. کافی است من دهان باز کنم و جمله ای را که دیگران شاید به راحتی بر زبان می آورند، بگویم. هنوز هجای اول "دوستت دارم" را نیز به زبان نیاورده ام که فریاد او بلند می شود:

- دروغ گو ، تو حتی معیار دوست داشتن را نیز نمی دانی ، تو هیچگاه کسی را دوست نداشته ای، تو همیشه تظاهر می کنی و ...

آری در ذهن ِمن دشمنی است که آهسته و در انزوا... اما من قصد دارم تا سپید شدن آخرین رشته ی موی سرم، تا رسیدن به مرز جنون با او مقابله کنم و حتی در اوج این تناقضات زندگی کنم و فریاد بزنم دوستت دارم.

ناشناسی در اوج شهرت

2007-03-26T10:11:00.000+03:30

یکی از دردناک ترین پیامدهای مدرنیت برای بشر، سلسه افکار و اعمالی است که از آن با نام " رفاه طلبی " یاد کرده اند، که بارزترین مصادیق آن را می توان در میان نظرات و قضاوت های مردم در مورد اشخاص و افکار دیگران یا در تقلیل های به دور از انصافی یافت که بر روی هر موضوع ِنیازمند به تعمق بیشتر صورت می دهند. بی شک تاکنون در کتاب فروشی هایی که به آنها سر می زنید به قفسه(هایی) برخورده اید که در آنها کتابهایی با قطع کوچک عرضه می شوند. قریب به اتفاق این کتابها همانطور که از لحاظ اندازه،برای جیبِ پالتو و مطالعه در ایستگاه اتوبوس و ... مناسب می باشند، از لحاظ محتوی و عمق مطلب نیز در خور ِذهن ِانسان ِمدرن و همان ایستگاه اتوبوس هستند. چرا که انسان ِمدرن زمان ِکافی برای مطالعه ی اصل ِاثر یا پی گیری کلیت مطلب را ندارد. چرا که برای فرونشاندن عطش ِدانستن ِدر حال ِانقراض ِانسان ِمدرن، چسباندن یک برچسب هم کافی است. و اصلا به همین خاطر بود که Label اختراع شد. تمامی ابعادِ پیچیده و بحث برانگیز ِ یک جریان ِفکری،جمع شد در یک کلمه. اگزیستانسیالیسم خلاصه شد در بی خدایی. نهیلیسم در پوچ گرایی. همه رنج ِبودنی که یک انسان متحمل شده است خلاصه شد در"بیمار ِروانی". Abnormal. افسرده. گیج. و از همه اینها اَسَف ناک تر : "خوب یا بد".

حال با این مقدمه به اصل مطلب می پردازم و آن نیست مگر پیشنهادِ کتابی دیگر. اوراقی که از یک غریبه سخن می گویند. کسی که می توان او را یکی از بزرگ ترین قربانیانِ اختراع برچسب دانست. او که دوستانش و دوستارانش به همان اندازه او را می شناسند که دشمنانش و هوچیانش. او که برای پیروانش به قدر مخالفانش غریبه است. او که ناشناسی است در اوج شهرت. او که خلاصه شده است در یک برچسب و قضاوت می شود از روی همان."اسلام التقاطی". دیگر چه اهمیت دارد که او چه و چگونه و چرا گفته است. چه لزومی دارد او را نیز انسانی ببینیم با همه زیر و بم و پیچیدگی هایش، نه پیراهنی که می توان با یک بار "تن زدن" در مورد خوب یا بد بودنش نظر داد. چرا باید بدانیم که در درونش چه کشاکشی بوده است. چگونه آنچه امروز " تناقض های آشکار " نامیده می شود،همین که از زبان او جاری می شد، خیل مشتاقان را به همراه می آورد. چه نیازی است به دانستن اینکه او چرا و چگونه از راهش برگشت( اگر بتوان گفت برگشتی بوده است).چه استفاده های ابزاری و توسط چه کسانی از او شد. در مقابل او چه واکنشی نشان می داده اند، آنان که امروز تنها تحسین ِبی مورد یا توبیخ ِبی دلیل می کنند.

شاید شما نیز معتقدید که تنها برهه هایی از تاریخ که در آن پیشرفتی حاصل شده است ارزش مطالعه دارند. اما شاید از خواندن زندگی نامه ی کسی که همه ی تناقضات را تا انتهایشان پی می گرفت نیز، بتوان تجربه ای آموخت و زین پس آگانه تر زیست. پس چه خوب است،با انتخاب کتابی که خلاصه ترین ویژگی هایش پیوستگی و جامع بودن موضوع ، روانی متن و قابل قبول بودن ترجمه و بسیاری موارد دیگر که حتی با تورق کتاب نیز بر شما آشکار می شود، از این تلاش ِخود لذتی بی دریغ نیز حاصل کنید.

مسلمانی در جستجوی ناکجا آباد به قلم علی رهنما و ترجمه کیومرث قرقلو

( زندگی نامه سیاسی علی شریعتی)گام نو – 1383 – چاپ سوم - 5000

نخستین بهار ِ آزادی

2007-03-19T22:49:00.000+03:30

"در این میان، فروردین ِ1286 فرارسید و بهار آغازید. این برای ایرانیان نخستین بهار ِآزادی و خود از خوش ترین زمانها می بود. انبوهِ مردم با دلهایِ پر از امید و آرزو در راه پیشرفتِ کشور به کوشش برخاسته، پیر و جوان، توانگر و کم چیز، ملا و عامی همگی کار می کردند. هوسها و کینه ها زبون گردیده و آرزوی پیشرفتِ کشور و توده، به همگی ِآنها چیرگی می داشت."

آری، این جملاتی بود از تاریخ ِمشروطه ی ایران به قلم ِاحمد کسروی. تصویری روشن از آغاز ِ بیداریِ ایرانیان. بپاخیزی ملتی استبداد زده. و اما با سرانجامی پندآموز برای آنان که هنوز در پی ِعلل ِناکامی تجربه ی آزادی در این سرزمین هستند.

کارشکنی هایِ جمعی که جیره خوار ِخوانِ استبداد بودند.

جهل ِآشکار ِملتی که قانون را نه از رویِ نیاز که چون کالایی تجملاتی از غرب پذیرا شده بود.

نیرنگ و فریبِ آنان که زیاده خواهی های خود را به نام دین مُهر می زدند.

ساده لوحی ِ مشتی رعیت صفت که تصویب قانون"مشروطیت" را انجامی برای مبارزه ی خود می دانست، نه آغازی. و هزاران هزار دلیل ِ دیگر که اگر بر همه نیز اشراف می داشتم قادر به بازگویی نمی بودم. و کنون قرنی است که از آن روزگار ِ پر بیم و امید می گذرد و ما نه تنها در این زمان شیشه ی عمر ِاین اژدهایِ پلید را نشکسته ایم که حتی اشتیاقِ خود را برای دستیابی به آن گوهر و جوهر ِ زندگی نیز از کف داده ایم. و حال ما، این نسل ِسوخته در آتش ِتهمت و توهین و تکفیرها، همه در ذهن ِخود با این سوال مواجه ایم که " چرا؟". ریشه ی این همه چیست؟ علل رخوت امروزی ما چیست؟

دوستی در پاسخ می گفت، این جوی است که بر تمام دنیا و حتی خودِ غرب نیز حاکم است و من در جوابش گفتم، رفیق آنها با داشتن ِ بیش از اندازه ی آزادی دچار عارضه ی overdose شده اند، و ما هنوز دچار ِفقر ِ شدیدِ آن در خونِ خود هستیم.

و حال من از دوستان تقاضا دارم تا هر یک با بازگویی حتی یکی از دلایلی که در ذهن دارند، مرا در جمع آوری نظراتشان یاری کنند تا در مجالی دیگر با هم به نقدِ بیشتر ِ آنها بپردازیم.

با تبریکِ نوروز ِ ایرانی به تمامی ِکسانی که هنوز شمع ِامید در دلشان به سردی نگراییده، سالی سراسر تفکر ِخلاق را برایتان آرزو می کنم.

به خاطر ِیک قصه در سردترین ِشبها

2007-02-24T09:50:00.000+03:30

بر آن شدم تا در باب کتابی دیگر با دوستان کلامی را در میان گذارم. پس لختی را در پشتِ شیشه هایِ کتابخانه به نظاره ی پرهیبِ ماتِ خویش گذراندم و تک تکِ کتابهایش، لحظه لحظه ی زندگی اش را، از جلوخان دیده گذرانیدم. بر عطفِ هر یک از آنها درنگی کردم، نامی را زیر لب زمزمه و خاطره ی لذتی توصیف ناشدنی را در ذهن مرور کردم." ای کوته آستینان"،"در آستین مرقع"،" ته بساط"،" بیچاره اسفندیار"،"ضحاک ماردوش"... از برای غبار ِ بی مهری، که در این زمانه ی بی های و هویِ لال پرست، دامانِ یادمانش را پوشانیده، نهالِ اندوهی در دل نشاندم. زمانی را در خود فرو رفتم و حالتی بر من گذشت که مهدی اخوان اینگونه به تصویرش می کشد: غم سرم بر دست و دست آرنج بر زانو نهاد.

و این گونه بود که دریغم آمد به نیکی یادی از او نکنیم. آری. هم او که شما نیز می شناسیدش و پایان غم انگیزش را بهتر از من به یاد دارید. او که مرگ اش آغازی بود بر زنجیره ای. به یاد آر، از سعیدی می گویم. سعیدی سیرجانی.

کسی که عمر و همت عالی خود را، همه از برای زنده نگاه داشتن میراثِ مشترکِ ما ایرانیان صرف کرد. او که با تمام توان از برای حفظ و حراستِ این بانوی نازک طبع سینه سپر کرده بود. او که فرزندِ خلفِ همه قله های شعر و ادبِ پارسی بود. یکه سواری که تا بود و توان داشت، دستِ هر متجاوزی را از دامانِ این گنجینه ی گرانبها کوتاه کرد. و اکنون بر ماست که به پاس ِ همه تلاشهایِ بی وقفه ی این مردِ بزرگ، که همه زندگی ِ خود را صرف این مهم کرد، به قدر ِ احترامی که برای او قایلیم به مرور آثارش، که غایت آرزوهایِ اوست، بپردازیم. یاد و خاطره ی همه کسانی را که با رفتنشان، پاکی و صداقت شاهدی را بر اثباتِ وجود خویش از دست داد، گرامی می داریم.

آنجا که عقاب پر بریزد

2007-02-16T15:09:00.000+03:30

کسی با من بگوید که در:

زمانه ای که در آن " بدفهمی و کژفهمی" هم نوعی " فهم" محسوب می شود و " بی توجهی و پشت کردن" به موضوع نیز نوعی " رویکرد به موضوع " به شمار می آید

من سرگردان را راهی به رهایی کو؟

ارتباط بین هرمنوتیک و تریپِ مشکی

2007-02-07T09:03:00.000+03:30

شاید اگر این اتفاق پنجاه سالِ پیش رخ می داد، مردم به محض شنیدن این مطلب که شخصی برخلاف میل باطنی ِخود و اینکه ذره ای نیز رنگِ مشکی را خوش نمی دارد، همیشه چونان شبی ظلمانی، در هیاتی به تمامی سیاه در انظار مردم ظاهر می شود، براحتی با مقایسه ای نه چندان دشوار،بین این شخص و آنهایی که با پای برهنه به کوه می روند،شبها بر زمین سخت و سرد می خوابند، کمتر می خندند و در خیابان،تنها روبروی خود را نگاه می کنند، حکم به " توده ای" بودن او می دادند و به راحتی از سر این موضوع می گذشتند. اما دریغ که آن شخص نه در بحبوحه 28 مرداد و دیکتاتوری پرولتاریا، که در عصر هرمنوتیک قدم به این خراب آباد گذاشته است و به همین دلیل آن مطلبِ ساده به غایت پیچیده شده است،چرا که تحلیل های بیشماری بر آن خواهد رفت. شاید عده ای بگویند این امر ریشه در عقده ای ناشناخته دارد. چیزی شبیهِ نیاز به جلب توجه کردن یا حتی از مقوله ی متفاوت نمایاندنِ خود، اینکه همیشه علاقه داری تا در ذهن دیگران این علامت سوال را باقی بگذاری که چرا؟ چرا همیشه مشکی؟ اما این تمام مطلب نیست، از آنجا که هستند کارشناسانی که پشت پرده ی این ذهن ِ سیاه پوش، مشغول گمانه زنی برای کشف بیماری های روانی می باشند. آری،مازوخیسم،چه تعبیر مناسب و در خوری. حتی سادیسم، القا تاثیر منفی بر روی دیگران، خراب کردن لحظات خوش دیگران یا خشکاندن خنده بر لبان انسانهایِ تمام رنگی. به هر حال اگر موارد بالا چنان که باید مشکل انگیزه را مرتفع نمی کنند، می توان به موارد زیر نیز اشاره کرد. یکی از شایسته ترین ها نهیلیست بودن شخص است، آن هم Iranian Version . یک انسانِ دلباختهِ مرگ و بیزار از زندگی. شخصی که قوه تشخیص ِزیبایی را از دست داده است.( اگر فرض کنیم که در ابتدا مالک آن بوده) یا می توان پا را فراتر گذاشت و مدعی شد که این شخص هم پیرو همان فلسفه ای است که زیبایی را تنها نبود زشتی می داند و برای رفع این تناقض آشکار،که در این صورت زیبایی طبیعت در کنار این همه زشتی چگونه ممکن است، هیچ گونه زحمتی نمی کشد و به همین دلیل همیشه سیاه می پوشد. اما در میان این هیاهویِ تفسیر و تعبیر و تحلیل و توجیه ها،علم نیز با تمام قوا زیر ِعَلَم کور رنگی سینه می زند و اگر بخواهیم حق مطلب را نیز ادا کرده باشیم، باید احتمالِ اینکه این عمل مانند روی زغال راه رفتن و روی تخته ی پر میخ خوابیدن و چهل روز به یک حالت نشستن، راهی برای تقویت اراده باشد را نیز همچون موارد زیر از قلم نیندازیم. مواردی از قبیل ِ تظاهر به خوار شمردن دنیا و در انتظار فرج یا در حسرت زندگی های پیشین بودن و تناسخ روح و ارتباط با ارواح و احتمال مدیوم بودن فرد و منفی بودن فکر و روشهای مثبت فکر کردن و NLP و قرمز و بنفش بودن هاله انرژیِ شخص و هزاران هزار مورد دیگر. و چه بسا علاوه بر تمام اینها بتوان به مشکل ِعدم توانایی در انتخاب رنگ ها و طرحهای مختلف البسه،اشاره کرد که خود می تواند شخص را وادار کند تا تک رنگ زندگی کند و چه رنگی بالاتر از سیاهی. آری. دوران انقلاب تفسیرها. عصر فراموش کردن بدیهی ترین واقعیات در مورد انسان و پیدا کردن عجیب ترین دلایل برای اعمال و رفتارش. زمان اوج مصرف عینکهای میکروسکپی و منقضی شدن تاریخ استفاده از عینکهای ماکروسکپی. عصر هرمنوتیک. دوران شکوفایی اندیشه هایدگر و مثل همیشه درک عجیب و غریب ما جهان سومی ها از فلسفه غرب. و این همه در حالی است که بسیار ساده می توان این موضوع را بیان کرد یا شنید و تنها خنده ای کرد و این گونه اندیشید که هیچ گاه، هیچ کس قادر به درک انگیزه ی آن شخص نخواهد بود، بجز خودِ او که هنوز نمی داند: چرا بر خلاف میل باطنی اش همیشه مشکی می پوشد.

رضایت از زندگی،احساسی دست نیافتنی

2007-01-26T11:13:00.000+03:30

مانند همیشه،در حالیکه چشمانم خطوط کتاب "اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر" را دنبال می کرد،ذهن ِچموش و سربه هوا مشغول نشخوار کردنِ خاطراتِ خود بود و چریدن در چراگاهِ بی انتهایِ رویا،و تنها چند درصد از وقت گرانبهای خود را صرف تجزیه و تحلیل ِداده های ِارسالی ِچشم می کرد که آن هم مطابق معمول به نتیجه خاصی نمی انجامید. و در این میانه زمان نیز،با رخوتی از سر ِبی حوصلگی،تیک و تاکی می کرد تا اینکه ناگهان سوال مطرح شده از جانب نویسنده، چرتِ مطالعاتی بنده را برهم زد و حواس ِدائما پرتِ اینجانب را در حد نیمه متمرکز به موضوع جلب کرد. نویسنده از محرک اصلی سارتر در انتخاب این راه پرسیده بود و او نیز در کمال صداقت،از خواستِ شهرت به عنوان اصلی ترین انگیزه در ابتدای راه نام برد. و همین اشاره کوتاه کافی بود تا دایره مربوط به مغلطه کردن در ذهنم دوباره فعالیتِ خود را،که برای چند لحظه متوقف شده بود،از سر گیرد و پروندهِ سوالهایِ بی جوابم را،که هر از گاهی مختومه اعلام می شود،به جریان بیاندازد و این نکته را یادآور شود که: براستی احساس رضایت از زندگی در آدمی چگونه شکل می گیرد؟ در اینکه تایید و تشویق ِاطرافیان و در مجموع محیط، باعث بوجود آمدن نوعی از احساس ِرضایت از خود در آدمی می شود،نمی توان شک کرد. اما بعنوان مثال،در مورد اغلبِ ما که بلااعم از جانب جامعه و بلااخص از جانب خانواده محکوم به داشتن افکاری عجیب و برآمده از سر ِبیکاری می باشیم و لُب کلام اینکه از طرف هیچکدام از آن دو مورد تایید قرار نمی گیریم، این حس به چه نحوی باید ایجاد شود؟اگر من،به فرض ِمحال، بهترین دستوشته ها را داشته باشم اما از جانب هیچکس تایید و تشویق نشوم، آیا به نوشتن دلخوش خواهم کرد؟ برعکس،اگر با داشتن بدترین نوشته ها دائما تشویق شوم،آیا در نهایت پی به ضعف خود خواهم برد؟ آیا نویسندگانِ بزرگی چون کافکا،قبل از آنکه مورد تایید دیگران واقع شوند،به نبوغ ِخود واقف بودند؟ یا افرادِ معلوم الحالی چون محمد رضا سرشار( رضا رهگذر) بجز در این مملکتِ خ..مال پرور،باز هم خود را نویسنده و اهل ادب می پنداشتند؟ تمام این دلایل بر این نظریه صحه می گذارند که این حس از بیرون به انسان القا می شود و انسان جز با قرار گرفتن در محیطی مناسب، در عین نابغه بودن نیز،از این احساس ِپیش بَرنده محروم می باشد. بنابراین، شاید دلیل بسیاری از سرخوردگی ها در میان نویسندگان،روشنفکران و در مجموع اهل ذوق و هنر و تفکر ِاین سرزمین،همین مورد باشد، چرا که در این مرز و بوم تنها ریا و سالوس و دزدی و دغلکاری است که احترام و تایید به همراه می آورد. ریش و تسبیح و بوی عرق و جای مهر بر پیشانی است که نبوغ می آفریند، نه تخصص و خلاقیت، نه رنج ِانسان بودن.

خاموش - در - انتظار

2007-01-22T23:39:00.000+03:30

و تو ای تنهایی،ای کوتاه ترین زندگینامه من،گویا راه دیگری برایم نمانده جز اینکه از تو به تو شکایت کنم. جز اینکه از تو به تو پناه آورم. چرا که دیگر جز پنجه ای که قلبم را بدان می فشاری،دست نوازشگری نیست. چرا که جز خنده های چندش آورت،لبخند دلنشینی باقی نمانده است. چرا که جز تارهای سپیدی که لطف بی دریغ ات در ابتدای راه نصیبم کرده، حاصل دیگری از گذر عمر دشت نکرده ام. چرا که جز یأس سیاهی که برایم رقم زده ای،کورسوی امیدی به چشم نمی بینم. چرا که جز سرمای گزنده ای که تو پیشکشم کرده ای،گرما بخش دیگری نمی شناسم. چرا که جز سرود سکوتی که تو برایم می سرایی،آواز دلنشین دیگری نمی شنوم. چرا که جز تو و پیمانه های زهرآگینی که شب و روز بر من می پیمایی، ساقی سیم ساق و باده نشئه آور دیگری در محفل خود بازنمی یابم. چرا که جز نیش و کنایه های گاه و بی گاهت،کلام محبتی در اعماق روحم طنین انداز نمی شود. چرا که جز بوی مشمئز کننده حضورت،رایحه عطرآگین دیگری شامه ام را نمی نوازد. چرا که جز دیوارهای سر به فلک سائیده ای که تو در راهم برمیافرازی، راه گشای دیگری نمی دانم. چرا که جز ارمغان کابوسهای شبانه ات،رویای دیگری خوابهایم را خیال انگیز نمی کند. چرا که جز تیشه هایی که تو به ریشه ام می زنی، دست آویز دیگری در مقابله با طوفانهای بنیان کن زندگی به چنگ نمی آورم. چرا که جز روزها سردرگمی و پریشانی که تو برایم تدارک می بینی، آرامشی دیگر را تجربه نمی کنم. چرا که دیگر جز اعتقاد به جبری که به انتخاب تو مجبورم کرده، به اختیار دیگری اعتقاد ندارم. آری ای تنهایی،ای همراه همیشگی من، می خواهم از تو با تو سخن بگویم. اما با تو چه می توان گفت. چگونه می توان با تو که مانند بخت من همیشه در نرمترین بسترها غنوده ای،از بی خوابی های شبانه گفت. چگونه می توان با تو که مثل کوچکترین آرزوهای من در اوج آسمان سبکبال و رها به پرواز در آمده ای، از فرازهای زندگی و نفسهای خسته و راههای ناهموار و زانوان بی رمق و پاهای تاول زده گفت. چگونه می توان با تو که چون آهنگ زندگی من همیشه آرام و یکنواخت بوده ای، از لحظه های فوران اندوه و جوشش بی امان اشک از چشمه همیشه زاینده چشم گفت. چگونه می توان با تو که همانند امروز من هیچگاه در انتظار فردا نبوده ای، از سالها انتظار زجرآوری که لحظه لحظه آن پشت کوهی را خم می کند سخن گفت. چگونه می توان با تو که شبیه به آینده من همیشه مه گرفته و رویا گونه ای، از تلخی حقیقت و تابش کور کننده واقعیت سخن گفت.آری ای تنهایی می خواهم دمی را نیز با تو برآرم. اما چگونه می توان به همکلام شدن با تو رضایت داد. چگونه می توان سخن گفتن با تو را که مانند خدای خود ساخته آدمیان کمترین توجهی به عجز و لابه آنان نمی کنی بر خود هموار کرد. چگونه می توان با تو که دهشتناک ترین لحظه های زندگی را رقم می زنی جامی زد و دل چرکین نبود. چگونه می توان چنین به حضیض ذلت فرود آمد که بتوان به زبان تو با تو در سخن شد. چگونه می توان چنین خوار و خفیف بود که بتوان انیس گرمابه و گلستان تو شد. نه. من هرگز چنین نمی کنم. حتی اگر تو ای دیو سیرت تا آخرین لحظه دمی نیز مرا به خود وا مگذاری، من تو را لایق نفرین نیز نمی دانم. حتی اگر تا واپسین نفسها در کنار من بمانی، من همچنان از تو روی می گردانم و در آرزوی گرمای آغوش او که خواهد آمد، از میان خاموشی و تو و انتظار، خاموش در انتظار بودن را بر می گزینم.

تو ببار برف تازه، سلام

2007-01-17T23:47:00.000+03:30

این روزها که به لطف نامه نگاریهای فراوان با انواع کمیسیونها و شوراهای آموزشی و معاونتها و مدریت ها جهت تمدید سنوات هر روز راه دلازار ِ شش سال پیموده شده دانشگاه را در پیاده روی های طولانی و گهگاه لذت بخش گز می کنم به گونه ای حیرت آور شاهد آنم که هر روز فکری به غایت بی ربط با مسائل آموزشی و حتی زندگی روزمره و در یک کلام آنچه بتوان در فکر کردن به آن،آب و نانی برای خود تصور کرد،واحد پردازش کهنه و فرکانس پایین مغزم را درگیر خود می کند. و از آن جمله است آنچه امروز اتفاق افتاد و اینک آن طرفه حکایت: همچون روزهای پیش با چشمانی بهت زده از به یاد آوردن کابوسهای دوشینه و اندک ترس باقیمانده و تلاش برای فهم کردن زمان و مکان و با مجرای تنفسی خشک و آزار دهنده،حاصل از احتقان بینی ِمنحرف در تلاش و جد و جهدی مثال زدنی موفقیت دیگری در زندگی حاصل کردم مبنی بر بیدار شدن در ساعتی که هنوز خیلی دیر نبود و جدا شدن از زمینی که قرار بود بر اساس نظریه های روانشناسی آرامش بیشتری را به نسبت مکانهای بلند مانند تخت نصیب این بخت برگشته کند. الغرض، هنگام مسواک زدن که در حکم چای و نان و پنیر اینجانب نیز محسوب می شود، از آنجا که از دیدن قیافه در هم و خطوط خشکیده کنار لبها و چشمان ورم کرده و قی آلود لذتی حاصل نمی آمد و دوباره دچار بحرانهای فلسفی می شدم، از نگاه کردن در آینه حذر کردم و به پنجره رو به حیات پناه بردم و با دیدن ریزش دانه های برف که به قول شاعر " هر یک به اشکی نریخته می مانند" و پنهان بودن آفتاب نیمروزی به سرمای هوای مه گرفته پی بردم و همینطور که چند مورد ناسزای آب نکشیده را،که این روزها مثل ترجیع بند شعر زندگی من درآمده اند،نثار خاندان متصدیان دانشگاه می کردم به جستجو در بقچه ها و اشکافها و زیر تخت و پشت میز و دیگر سوراخهای اتاق برآمدم و مایملک خود را از البسه و پوشاک گرم گرد آوردم و زیر بار سنگین ِکوهی از ژنده پاره راه دانشگاه را در پیش گرفتم. و حالا تصویر اینجانب را،در میانه راهی که دیگر مثل اسب عصاری چشم بسته هم آن را می روم، مجسم بفرمایید،در حالیکه از زور سرما چون خایه حلاج ها در حال لرزیدنم و دندانهایم بر روی هم ضرب گرفته اند،با وجود اینکه چشمانم از دود سیگار پر اشک و بینی ام از سوز ِسرما پر آب می باشد حتی فکر در آوردن دستانم را هم از پاره پوره هایی که به عنوان جیب در لباسم تعبیه شده است نمی کنم که سرما سخت سوزان است.اکنون تصویر ذهنی خود را دوباره به دقت مرور کنید تا متوجه شوید که بنده همچنان که پاهای در حال پلاسیدن خود را در حوضچه های کفش دائما کج و راست می کنم تا بلکه اندکی از بار سنگین آب درون آنها کاسته شود، بسیار جدی به طوری که گویی حل تمام مشکلات من در گرو پاسخ این پرسش است به این نکته می اندیشم که آیا می توان هنرمندان را وجدان بیدار جامعه نامید و نقش آنها را به وظیفه قابله یا ماما در جریان وضع حمل نوزاد تشبیه کرد که گذار از دورانهای مختلف تاریخ را برای همنوعان خود قابل تحمل تر می کنند یا نه؟

بسوختیم در این خیال خام و نشد

2007-01-16T16:47:00.000+03:30

گوئیا قلم دشنه ایست در دستان به رعشه نشسته و غلیان های ذهن آشفته خیل اسیران. چرا که هنوز قلم از نیام جوهر برنکشیده،هر یک به دخمه ای پناه می جویند، می هراسند از آشکاره شدن...افشا شدن. چون محکومی دیدن دار مکافات را چهره درهم می کشند یا چو صیدی از دیدن صیاد می رمند. جوش و خروشی اند در پی یافتن...فهم کردن اما بیهوده اند. هیچ اند در عین بسیاری و پوچ اند در عین پر مغزی. و بدین گونه است که حاصل چنین ناچیز می شود و این اندک بضاعت نیز به یمن دانه پاشیدن و انتظاری طولانی به چنگ می آید.

----------------

از راه که رسید پا سست نکرده رفت کنج اتاق سرد عمو قربون و سرپنجه نشست. پاشنه سرشو که داد به دیوار نگاش به سقف سیاه و مه-دود غلیظی افتاد که همه اتاقو پر کرده بود. تکیه رو از دیوار گرفت و داد به آرنجهایی که روی زانوها گذاشته بود. خیره شد به صورت گر گرفته عمو و حواسش رو داد به صدای جرق-جروق زغال."عمو این دود و دم آخر از پا درت..." "آورده پسر، آورده" اینو که گفت چن پک به وافور و چن تا سوزن به حب زد و حقه رو دوباره نزدیک زغالها گرفت و آهسته زمزمه کرد "پاک وافوری شدم از بس که گفتند این و آن بهر تسکین وَجَع خوب است وافور ای وزیر" لحنش مثل همیشه بود. یعنی حال و حوصله مزاحم ندارم. ولی چاره ای نبود، این دفعه باید..." گرد سفر نتکونده اومدم پیشت عمو که بگم ..." عمو وافور رو گذاشت لب منقل.کمر رو چسبوند به دیوار.سینه دستو گذاشت رو تخت زانو و راست تو چشاش نگا کرد. حرف تو گلوش پیچید. رنگش برگشت. دلش ریخت. سرشو انداخت پایین. حقه عمو هنوز داغ نشده بود که پا از اتاق گذاشت بیرون و زیر لب گفت" واللا اون مرحوم خودش راضی به این کار نیست."

-------------

وجع: درد و اندوه

ای کوته آستینان تاکی دراز دستی!

2007-01-09T18:35:00.000+03:30

آورده اند که پادشاه اقلیمی بر آن شد تا حد و مرز تحمل مردمش را بیازماید. پس فرمان داد تا اجتماعات بیش از چند نفر را ممنوع کنند و بدین منظور میر غضب های بسیاری را به اطراف و اکناف شهر روانه ساخت تا به اجرای حکم و مجازات متخلفین پردازند و پس از چندی، برنخاستن بانگ اعتراض از مردم شاه را واداشت تا ساعات عبور و مرور را نیز محدود به طلوع و غروب آفتاب کند و علاوه بر آن قیمتهای گزافی برای اطمعه و اشربه و البسه مردم تعیین کند. اما بار دیگر انتظار ظهور فرانک و فریدون و کاوه ها از حد تحمل شاه بیرون شد و قوانین را بیش از پیش دشوار و عرصه را بر مردم تنگ تر کرد و کار را بدانجا کشانید که ورود و خروج از دروازه ها تنها در ساعاتی از روز امکان پذیر بود و خیل عظیمی از مسافران را در شبهای سرد زمستان در انتظار گشایش دروازه ها در داخل و خارج شهر با خطرات بسیاری مواجه می کرد. ولی از آنجا که پوست مردم این دیار از خانواده پوست کرگدن و بوفالو و این دست حیوانات دلربا بود، دیگ تحمل شاه به جوش آمد و دستور داد، هرکس قصد خروج از شهر را دارد می بایست تا جماع کردن با عمال حکومت را بر خود هموار کند، و برای این مهم نتراشیده و نخراشیده ترین فرد قزاق خانه خود را مامور کرد و از فردای آن روز در حضور خود شاه این قانون به اجرا در آمد و صف طویل بینواهایی که برای رتق و فتق امور خود چاره ای جز خروج از شهر را نداشتند، عرصات محشر را به یاد آدمی می آورد. در یکی از این روزهای خسته کننده که عمله حکومتی همچنان مشغول انجام عملیات گمرکی مردم بود، شاه،برافروخته و انگشت حیرت به دهان گزیده، کمافی السابق در انتظار خام برآمدن فریاد اعتراضی لحظه شماری می کرد که ناگهان سایه کسی بر درگاه جایگاه ظاهر شد و مردی در کمال شرمندگی در حالیکه کلاه خود را در میان پنجه های خود می فشرد از شاه تقاضای اذن دخول کرد و شاه که انتظار خود را به سر آمده می دید، به گرمی وی را نواخت و مرد که آن مهربانیها را از ولی نعمت خود دید با آسودگی بیشتری درخواست خود را با شاه در میان گذاشت و اینک آن درخواست که : من مردی هستم خار کن و از هنگام اجرای این دستور تا کنون هنوز نتوانسته ام یک روز از این صف طویل رهایی یافته راه بیابان در پیش بگیرم و قوت لایموتی برای زن و فرزندان خود فراهم کنم و از شاه تقاضا دارم که به رعیت خود رحم آورد و چند مامور دیگر به خدمت گیرد تا امور گمرکات سریعتر انجام شود!

--------------

نتیجه اخلاقی این داستان به عهده خود دوستان

منکران هولوکاست و دوستاران فاشیسم بخوانند

2006-12-31T01:13:00.000+03:30

مرگ کسب و کار من است.

روبرمرل – ترجمه احمد شاملو

کتاب زمان – چاپ چهارم 1369

اینان از شما نمی خواهند حقایقی را که می گویند باور کنید بلکه می خواهند آنچه را که می گویند حقیقت بپندارید. و به این خاطر آنان را که دارای وجدان و خردک شعوری هستند، لایق عضویت در اس.اس. نمی دانند. و شعارشان این است که " شرافت شما، وفاداری به فورر( پیشوا ) و وظیفه شما اطاعت از اوامر است."

بی گمان تا کنون فیلمهایی از قبیل پیانیست، زندگی زیباست، فهرست شیندلر و ... را دیده اید. و من قصد دارم معرفی کتاب را از همین نکته شروع کنم که در تمامی این آثار سینمایی ما از دید یک جهود وارد گتو یا اردوگاههای مرگ آلمان نازی می شویم و زندگی سراسر نکبت و شوربختی آنها را در لابلای وقایع تاریخی دنبال می کنیم. اما در اینجا ما با " رودلف لانگ" شخصیت اصلی کتاب ( که گرته برداری بی عیب و نقصی است از شخصیت تاریخی رودلف فرانتس هوس، رئیس اردوگاه بیرکه ناو و طراح روشهای فجیع و مکانیزه کشتار یهودیان) مراحل شکل گیری تفکر فاشیسم را در جمهوری وایمار دنبال می کنیم و وارد ارتش سِری و مخوف اس.اس. و ایدئولوژی مالیخولیایی حزب ناسیونال سوسیالیست هیتلری می شویم. و در قالب خاطرات این شخص تاریخ فاشیسم را از پیدایش تا فرجام آن دنبال می کنیم. ما با شخصیت کتاب وارد آشویتس-بیرکه ناو( دهشتناکترین اردوگاه مرگ در زمان جنگ جهانی دوم ) می شویم و از تلاشهایش برای رسیدن به آمار کشتار ده هزار واحد(!) در روز انگشت حیرت به دندان می گزیم و در غالب افکارش پشتوانه اجرایی این ایدئولوژی را در می یابیم. ما در خلال تک گویی های رودلف سیر تحول و به دام افتادن انسان ها را در دام ایدئولوژی فاشیست به وضوح می بینیم و در آخر در تمام اردوگاه به همراه رودلف از بوی گوشت سوخته به حال تهوع می افتیم و از زجه های جگرخراش محکومان به مرز دیوانگی می رسیم و در پایان نیز باز در کنار رودلف چنان از انسانیت تهی می شویم که جنایات فجیع خود را چیزی جز اطاعت از اوامر مافوق نمی دانیم و در مقابل ادعای دادستان مبنی بر کشتار سه و نیم میلیون یهودی در کمال خونسردی رقم آن را تصحیح و آن را دو و نیم میلیون واحد(!) اعلام می کنیم.

-----------------------------------------------------------

می خوام اگه بشه معرفی کتابا رو در ستون سمت چپ دائمی کنم . اگه نظری دارین بگین.

زمستان از دور

2006-12-27T15:12:00.000+03:30

مدتی ست که اخبار برف و زمستان از جای جای این مرز و بوم 2500 ساله به گوش می رسد و در بسیاری از شهرها مردم یلدای واقعی تری را به جشن و سرور نشستند و فردای آن روز را دمار از تپه های اطراف شهر خود در بیاوردند. اما در اینجا ما چه بسیار هوای سرد و آسمان ابری و ابرهای سیاه و سرخی آسمان را در شب دیدیم و چه بسیار پیش بینی ها کردیم و چه وعده وعید هایی به خود دادیم و چه قرارهایی گذاشتیم و چه کرایه هایی که به تیوپهای آپاراتی محل ندادیم و هر روز با لباسهای گرم و مجهز بیرون آمدیم و ( ما که نداشتیم ولی ) دوستان مرتب کفش کتانی پوشیدند و مبلغی را بابت پارو کنار گذاشتیم و حتی گاهی اوقات از مسائی پرهیز کردیم، باشد که بیمار نشویم و فرصت از دست نرود. اما...هرچه ما پیگیر موضوع شدیم و خواستیم حریف را در مقابل کار انجام شده قرار دهیم نشد که نشد. گویا حریف را دست کم گرفته بودیم و تا حدودی بیش از اندازه برای خود اختیار قائل شده بودیم. او هم به طوریکه از شواهد امر برمی آید از موضوع مطلع شده بود و تا جایی که امکان داشت به تمسخر این گروه بینوای مشتاق برف می پرداخت و هر از گاهی بوم نقاشی خود را آماده بارش تصویر می کرد و تازه پاره ای اوقات بر خلاف خسّت و ناخن خشکی اش چند دانه ای هم از باب دست انداختن و منتر کردن ما فرو می بارید و بعد انگشت شصتش را به حالت خاصی به سمت ما می گرفت. این شد که ما نیز به قانون وصف العیش، نصف العیش پیگیر اخبار رسیده از دیگر شهرها شدیم و کما فی السابق از دور شاهد عیش و نوش دیگران.

فردیت مدرن

2006-12-24T00:57:00.000+03:30

شماره شناسنامه؟ کد ملی؟ کد پستی ده رقمی؟ شماره تلفن ثابت؟ شماره تلفن همراه؟ آدرس و شماره پلاک؟ نمره خودرو؟ شماره کارت اعتباری؟ پسورد کارت اعتباری؟ شماره حساب بانکی؟ انتخاب یک عدد چهار رقمی به عنوان نام کاربری؟ در نظر گرفتن یک عدد حداقل شش رقمی به عنوان کلمه عبور؟ انتخاب یک عدد هشت رقمی به عنوان هویت! انتخاب یک شماره ده رقمی به عنوان ملیت! انتخاب بزرگترین عددی که در ذهنتان می گنجد به عنوان رنجی که در زندگی می کشید! انتخاب کمترین عدد مثبتِ قابل تصور به ازای کسانی که حرفتان را درک می کنند! انتخاب نحس ترین شماره به عنوان ابراز تنفر! یک عدد مقدس برای بیان عشق! عددی آهنگین برای بروز دادن احساسات! بابا یکی بپرسه اسمت چیه؟ حرفت چیه؟ دردت چیه؟ یکی پیدا نمیشه لااقل بگه چه مرگته لامصب؟ دِ آخه همه یه اعتبارمون شده همون کارت اعتباری! اِ... همه مون شدیم یکی یه گونی پسورد! اسم رمز! کلمه عبور! یکی پیدا نمیشه قبل و بعده گرفتن پسورد یه لبی تر کنه، بگه فلانی... که حداقل آدم اسمش یادش نره. یکی نیست بگه آخه اخوی، حیونا رو با اسم و رسم می شناسن بعد اونوقت آدما رو با شماره؟!!!

می خوام بدونم فردیت مدرن یعنی همین؟!

زمین از عَزب قهر میکنه

2006-12-17T03:20:00.000+03:30

اینجوری که من فهمیدم، زندگی سه جور برگ بره آدما رو می کنه. نعمت اولیشه که یه چیزیه از مقولهِ ی جف شیش یا آس رو آس ِبرگِ اول، وختی بانک طرف رو خوندی یا جمع کردن ده لو خوشگله با یه تکِ گشنیز. این همونیه که عوام شانس صداش می کنن. نقمت دوّمیه این بَرگاس که چیزیه تو مایه های یک هیچ عقب بودن و شرط یه جفت جوراب یا یه شرت و زیر پوش رو واگذار کردن یا در نهایت یه دس مارس شدن و یه پیتزا دادن که خلق اللّا به این می گن بز آوردن یا سر شانس نبودن. اما امان از سومیه اینا که چیزی نیست جز نکبت. دم پر این مورد که می یای دیگه قسمت و تقدیر و پیشونی نوشت و قضا و قدر و خواست خدا و دیگر ِ این اباطیل جواب نمی ده که هیچی بهتر از لفظ نکبت نشون دهنده عمق فاجعه نیست. الغرض یکی از این برگای سوم که واسه خیلیا رو می شه، دوره ایه که در ظاهر فقط یه صفت کوچولو می یاد جلو اسمشون: "فلانی دمه بخته" . گول ظاهرشو نخورین ها! که این صفت دو رو که در جِلوَت،جلو اسم آدم می شینه و "بخته" تلفظ می شه، در خَلوَت می ره پشت آدمو اتفاقن مثله تخته می شه و گاهی اوقات چنان از پشت انسان رو در آغوش میگیره که مسلمان نشنود کافر نبیند. توی این دوره هر غلطی که بلانسبت از شما سر بزنه می ذارن به حساب اینکه: دیگه وختِشه. وای به حالت اگه به هر دلیلی مدتی بی اشتها بشی. امان از اون روزهایی که حس و حال درسّ و حسابی نداشته باشی و دیگه خونت پای خودته اگه رفت و آمدت به خونه بی قاعده بشه و یه چیزی رم بهت بگن و فراموش کنی. اینجاس که دیگه با یه لشکر زبون هم نمی تونی به جنگشون بری. خدا از آدم عزب خوشش نمی یاد. /خدا هیچ سری رو به همسر نذاره. معلوم نیس کیه که اینطور بچه رو از خوراک انداخته و پاک بی حواسش کرده. زمین با آدم عزب قهر می کنه./خدا هیچ خونه ای رو بی بلا نذاره. طفلی شاید کسی رو نداره که براش آستین بالا بزنه. و این همون چیزیه که فقط می شه بهش گفت نکبت.

نامه اداری یا قصه بی بی گوزک؟

2006-12-10T01:02:00.000+03:30

باید برای تقاضای یه ترم فرجه به دانشگاه نامه بدم. هر چه اومدم نامه اداری بنویسم نشد که نشد و آخرش این از آب در اومد. می خوام نظر شما رو جویا بشم و شاهین ترازو به هر طرف( نامه اداری یا همین ) که بود همون کارو بکنم. پس از گفتن نظرتون دریغ نکنین شاید گره از کار ما هم باز شه و از این چاه ویل ِدانشگاه بیایم بیرون.

------------------------------------------------------------------------------

بعد از عرض ادب خدمت اعضای محترم کمیسیون، می خوام اساعه ادب کنم و بگم که من نه بلدم نامه اداری بنویسم، نه با این بوروکراسی خشک اداری مشکل من بره شما روشن می شه، اینه که گفتم حرف دلم رو صاف و ساده بزنم به امید اینکه تو قیل و قال این شهر شلوغ صدای من هم به گوش شما اساتید محترم برسه. اگه فرصتی در تورق پرونده سیاه اینجانب داشته باشین، غالب علل تعلل در اتمام این دوره اجباری رو در نامه ای که برای اعاده به تحصیل تقدیمتون کردم، مفصل شرح دادم و فقط اونچه می تونم اضافه کنم اینکه اگه با چنگ و دندون به این مهندسیه وصله پینه ایی که دارم می گیرم چسبیدم، این نیست که خیال برم داشته که می تونم از قِبَلش آب و رنگی به زندگیم اضافه کنم ، بلکه-همانطور که بهتر از من مطلعید-تنها به این دلیل است که در این مملکت وانفسا بدون مدرک توی سرم هم نمی زنند چه رسه که آدم حسابم کنند و علاوه کنم که با حساب برنامه نیم بندی که زمین و زمان رسیدن به اتمامش را مانع می شن، این حقیر باید در پایان سال شیشم این دور باطل را ختم می کردم که همان یه ترم تعلیقی مانع از اون شد و همین موضوع دلیلی شد تا دوباره مصدع اوقات بشم تا تقاضا کنم یک ترم دیگه به این مزاحم هفت ساله فرصت جبران مافات بدین و شر اینجانب رو از خودتان کوتاه کنید.والسلام.

ما داریم پیش میریم یا پس؟

2006-12-05T01:24:00.000+03:30

چندی پیش کتاب " یادداشتهای زیرزمینی" اثر داستایوسفسکی را گرفتم. صفحه اولش این جمله نوشته شده بود. چاپ سوم – 1343. این کتاب در ده هزار نسخه در چاپخانه کاویان به طبع رسید. یاد گفته اشخاصی افتادم که راجع به افزایش سطح آگاهی مردم نطق می کنن، مقایسه کردم با تیراژ هزار / هزار و صد نسخه کتاب در حال حاضر در کنار جمعیت هفتاد میلیونی در مقابل جمعیت اون قدیمها. باخودم گفتم باز هم گلی به گوشه جمال قدیمی ها. از عوام گرفته تا روشنفکرشون. بگذریم که از نظر ما چطور آدمهایی بودن ولی مثل مادری که دست بچه شرش رو می گیره و بزور به سمت حمام می برش، اونها هم... اون روزها همه جلال رو می شناختن. از دلاک محل تا دکتر ، از دختر دم بخت تا پیرمرد پیزوری. شریعتی کیا بیایی داشته. فرید ملتی رو سر کار گذاشته بوده. این روزها سطح کار خیلی بهتر شده. ما تو ترجمه خشایار دیهیمی داریم. عبدالله کوثری و مهدی سحابی داریم. تو فلسلفه بابک احمدی، رشیدیان، بشیریه، سیاوش جمادی و خیلی های دیگر. اما می خوام بگم اینها رو چن درصد مردم می شناسن؟ چن درصد کتابهاشون رو می خونن؟ ------------- یکی از ناشرین می گفت یه کتاب خاطرات برای مجوز برده ارشاد که نویسنده اش تو مشهد بوده. بررس گفته : این طرف این همه کار کرده یه زیارت امام رضا نرفته، این چه جور آدمی بوده؟ یاد جمله ای افتادم که باید از تو کتاب یه بابای دیگه حذف می شد( البته سال 75 ) :چنان مشتی بر میز کوبید که لیوانها به رقص آمدند.

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

2006-11-27T17:43:00.000+03:30

شلوغی سالن انتظار بی جهت مضطربش کرده بود. تا رسیدن به میز منشی مدام سعی می کرد که صدای کفشش توجه کسی را جلب نکنه، اما بی فایده بود. سردی نگاه مردم را روی صورتش احساس می کرد. - سلام. - دکتر برای امروز وقت ندارن، مگر اینکه وقت قبلی داشته باشین. شاید احساس کرد که هرکس نامه را در دستش ببیند از محتویاتش با خبر می شود که آنگونه با احتیاط آن را به دست منشی داد و همانطور که دست لرزانش را پس می کشید با نگاهِ ملتمسانه ای که مخاطبش را دعوت به رازداری می کند منتظر عکس العمل او باقی ماند. - اه. شماها رو بره چی می فرستن اینجا. نمی دونین که من باید هر دفعه ... اصلا این حرفها لازم نبود. همان نگاهِ متهم کننده کافی بود تا مثل گلوله ای تمام برج و باروی یک روح آزرده را در هم شکند. خود را در مقابل چشمان مشتی غریبه، برهنه حس می کرد. مثل همیشه همه توان خود را صرف بستن سدی در مقابل چشمانش کرد و چون روحی معذب به سوی پناهگاهش پرکشید. غرور جریحه دارش تنها با صدای بسته شدن در، چشمانِ بی تابش را محتاج ِباریدن یافت. صدای ناآشنای خود را در تمام فضای اتاق شنید که فریاد می زد: تحمل بیماری به مراتب آسانتر از تحمل بار اتهام است... من حتی از حس همدردی اطرافیانم محرومم...

این بی عدالتی ست، این...

افکارم کلمه نمی شوند

2006-11-22T09:18:00.000+03:30

می گن نوشتن سخت نیست، اما رسوندن اون مفهومی که توی ذهنته کاره بعیدیه. چقدر دوست دارم وقتی به مرز جنون میرسم، وقتی افکارم کلمه نمیشن تا به اطرافیانم بفهمونم که من چه مرگمه، وقتی صدام می لرزه از بس توضیح میدم و بعد بابا برمی گرده که من فکر می کنم تموم کردنه دانشگاهت در اولویته تا بتونی به زندگیت یه سروسامونی بدی. وقتی فکر می کنم برای اولین بار تونستم همه چیز رو بگم و تازه مامان با تعجت می گه حالا مگه نیچه خودش کی بوده. چقدر دوست دارم توی این موقیعتها یکی دستش رو بندازه دور گردنم و در حالی که سرش رو تکون می ده،بگه : هی رفیق، می فهمم چی می گی. برای چند لحظه از شر این کلمه ها که هیچوقت بار معنایی لازم رو ندارن و جدیدا اصلا معنی ندارن رهام کنه و چنان از چشام به ذهنم نفوذ کنه که در حد یه نفس راحت کشیدن بار این صلیب لعنتی رو به دوش بگیره. چقدر این روزها دوست دارم با اون رفیق قدم بزنم.

تکه های ِجورچین ِمن کجاست؟

2006-11-12T14:26:00.000+03:30

از همان روز که بشر هستی خود را در اندیشیدن یافت و از خواب ِغفلت ِتاریخی ِخود بیدار شد، آیینه ِتمام نمای ِحقیقت از آسمان رها شد و بر سر ِسنگی ِزمین فرود آمد. هزار، هزار تکه شد. هر تکه راهی کوتاه و دراز پیمود و در گوشه ای آرمید. ابر و باد و مه و خورشید و فلک چنان حجابی بر این تکه ها افکندند که دیگر تیزبین ترین چشمها را نیز یارای یافتنشان نبود. و بدین گونه، جهان از حقیقت خالی و از حقایق ِکشف ناشده پر شد. خرد ِمغرور ِآدمیان به امید یافتن حقیقت به گمانه زنی پرداخت که حاصلش چیزی جز بحران نبود. بحران هویت...معنویت...اخلاق...بحران و باز هم بحران. و در این نقطه عطف، تاریخ را نوبت به ما رسید که چون کودکان گرداگرد هستی خود می گردیم تا تکه های ِجورچین ِخود را بیابیم و معصومانه امیدواریم تا دوباره حقیقت را یکپارچه ببینیم. و اما رها کردن چشمها از زنجیرهای خواب، برای نسل ِما در این است که دریابیم دیگر دست هیچ بشری به تمام ِحقیقت نمی رسد. بیداری ما در این است که دریابیم همه ِحقیقت خود را تنها به همه ِما نشان خواهد داد. هویتِ من تنها در کنار توست که شکل می گیرد. تنها حضور تو و داوری های توست که ضرورت ِاخلاق را برای من رقم می زند. و تنها با هم بودن است که اذهان پریشان ما را وامی دارد تا وجود و ماهیت را به کناری زند و لحظه را غنیمت شمارد.

چه باید کرد؟

2006-11-08T09:18:00.000+03:30

بیش از همه در تاریخ "لنین، فرزند ناخلف مارکس و سلَفِ جنایتکار ِ بزرگ، استالین " این جمله را تکرار کرد. کسی که در توهماتِ جزم اندیشانه اش سعادت را برای مردم به ارمغان آورده بود و راه را برای رسیدن تاریخ به غایت متوحهشانه اش هموار کرده بود. سعادتی از جنس ترور ، خفقان ، گولاگ* ، فقر ، وحشت و ... و اما اینجا و اکنون، کم نیستند مجنونین از بند رسته. کسانی که دنیا را به تمامی برای خود می خواهند و واقعیت را تنها از دریچه منجمد و بسته یِ اذهانِ تاریک خود می نگرند، ره پویانِ راه ایدئولوژی. لعنت بر سانسور. لعنت بر فیلتریسم. لعنت بر تمام دشمنان اینترنت.( کلیک کنید ) ----------------------------------------------- در پاسخ به سوال دوستان:گولاگ شبکه ای از اردوگاههای کار اجباری زندانیان بود که در سرتاسر نواحی عظیم و لم یزرع اتحاد شوروی گسترده شده بود. در زمان حکومت استالین، یک دهم از شهروندان شوروی بخشی از زندگی خود را در اردوگاههای کار اجباری به سر بردند، شرایط زندگی در گولاگ بسیار نامساعد بود و بسیاری از زندانیان از سرما، گرسنگی و خستگی جان باختند.

در عصر افول فراروایتها

2006-11-03T13:25:00.000+03:30

انسان می تواند در گوشه پرت یک اتاق با دیوارهای کرم – قهوه ای ، با سیگاری روشن بر روی صندلی ِ پشت پنجره بنشیند و زندگی را مانند شیئ داغی مدام از این دست به آن دست کند تا نه دست بسوزد نه شیئ بیافتد و بدین گونه سه سال تمام ، سال آخر دانشگاه باشد و هنوز احساسش را در اختیار آواز شجریان یا پینک فلوید قرار دهد، شبی چند در مرکز درمانی به شغل شریف پذیرش اشتغال داشته باشد و در کنار اینها کتاب بخواند. چیز بنویسد. فکر کند. متناقض حرف بزند و حتی گاهی نیچه و مولوی را باهم بخواند. جهانی بیاندیشد و در عین حال از آب غیر شرب آب انباری در کویر آب بنوشد. شاد باشد ولی مشکی بپوشد، حتی شاید گاه گاهی بخندد. پوچ گرا باشد و به تاریخ انقضا مواد غذایی اعتقاد داشته باشد، حتی شاید در ماشین کمربند ایمنی را هم ببندد. روان پریش باشد اما فلسفه بخواند. روزی یک پاکت سیگار بکشد ولی خود را انسان سالمی بداند. می تواند درون گرا ولی متهم به رفیق بازی باشد. آری، انسان می تواند تنها کافی است...

من از مصاحبت آفتاب می آیم

2006-10-28T18:59:00.000+03:30

عبور باید کرد و هم نورد افقهای دور باید شد و گاه در رگ یک برگ خیمه باید زد، عبور باید کرد و گاه از سر یک شاخه توت باید خورد. خاطره ای از سفر کویر - لطفا کمی صبر کنید به علت فیلتر شدن سایت فلیکر مجبور به برداشتن لینک عکسها شدم. متاسفم، نه بخاطر عکسها بخاطر همه چیز...

Is there any alternative

2006-10-20T16:40:00.000+03:30

روزی که اولین کتاب رو تو کتابخونه گذاشتم و به قفسه های خالی نگاه کردم، با خودم گفتم : شما ها که پر بشین چی به روز من اومده؟ حالا کلی کتاب رو میز تلنبار شده و من از داستایوفسکی فقط شب تا بوق سگ بیدار موندن و صب تا لنگ ظهر خوابیدن و بقیه روز با خودم پُت پُت کردن رو یاد گرفتم . مردم گریز بودن رو از کافکا به ارث بردم و با خودم می گم : حرف زدن فقط مانع فکر کردن می شه. اما به اینها خلاصه نمی شه چون بیگانه و سقوط و زنده ام که روایت کنم و مرگ قسطی و سفر به انتهای شب و ... آدمی از من ساختن که غیر از ولگردی و بی هدف زندگی کردن و ... کار مفید دیگه ای از دستم بر نمی یاد. هر چند نوابغ وطنی هم در این ماجرا دخیل اند و همش به خودم می گم به من چه که امواج با قطبش دایروی یا خطی چه خصوصیت هایی دارن. من دغدغم ادبیات و فلسفه است. خب دلیل منطقی خوبی هم هست که لیسانس آدم هفت سال طول بکشه. البته فکر نکنید آدم می تونه جنس دوم بخونه و فمینست نشه یا ژرمینال و سهم سگان شکاری و شاملو بخونه و به چپ گرایش نداشته باشه و ما و مدرنیت و حاجی بابای اصفهانی رو بخونه و دلش به حال انحطاط زبان فارسی نسوزه و دو قرن سکوت رو بخونه و از اعراب بیزار نشه و معمای هویدا رو بخونه و هر چی به دهنش می یاد به خلخالی و همکارانش نگه و جهانبگلو بخونه و وضعیت اسفبار مملکت رو درک نکنه یا فکر نکنید آدم می تونه نیچه و نماز رو باهم بخونه. خلاصه اش کنم که در آخر هم همه این سردرگمی و گیجی رو توجیه می کنم و می گم بابا مولانا هم همه عمرش رو تو ابهام زندگی کرد و هیچ وقت به یقین نرسید. می کشدم می به چپ، می کشدم دل به راست

وه که کشاکش خوش است، تو چه کشیدی بگو

محلهِ پیرمردها

2006-10-13T12:04:00.000+03:30

مکانی دنج همراه با صدای سیرسیرکها در اطراف و صدای محو شهر در دوردست، معروف به محله پیرمردها، واقع در دل پارک ملت، وعده گاه تازه من و تنهایی در بی خاصیت ترین ساعاتِ واپسین روزهایِ ماهِ رمضان، بعد از افطار، که مسلمین همه فرو رفته در رخوتِ شکم چرانی ها در حالتی میان خواب و بیداری مشغول تماشای دروغهای از پیش تهیه شده به منظور فاسد کردن اذهانی که مطلقا نیازی به این عمل ندارند چرا که فساد از این بیشتر برای آنها متصور نیست. و همراه این صحنه بارانی از اجسادِ برگها، معلق میان زمین و آسمان، در چنگ بادِ بی هدفِ پاییزی که آنها را با خود به هر سوی می کشد، بیهوده به این امید که بتواند جنایت خود را از دیده هایِ عابرانِ حیران و خاموش این ساعات پنهان نماید. و من نشسته بر نیمکتی تنها که کمترین رفاه و آرامش جسمانی را نیز از میهمان خود دریغ می دارد. شاید آزرده از این که تنهایی او را بر هم زده ام تا از آنِ خود را بازیابم. و در دستان سرما زده ام کتابی( شاید خاطرات خانه مرده گان ) از نابغه ای، مطرودی یا زخم خورده ای از زندگی در زیر شاخه نوری بی حوصله در جدالی همیشه گی با شیطنتِ شاخه هایِ درختانِ این سرزمین که مانند دیگر عناصرش عزم جزم کرده اند تا لحظه لحظه ی تنهایی و آرامش و تفکر را از همه دریغ دارند و تلاشی برای تمرکزی که ره به جایی نمی برد. دفتری و قلمی

و فرو رفتن در لاک خود.

من هم میخوام ارتفاع کم کنم

2006-10-08T15:30:00.000+03:30

اصلا شاید تو بتونی ، ولی من نمی تونم . تا موی رگهام دارن از خودشون خویشتن داری نشون می دن. تا مغز استخونم داره از فشار این بار خرد می شه. ولی آخه تاکی ؟ اصلا چرا؟ وقتی این همه آدم ، همه همرنگ جماعت شدن ، من و تو این وسط چی می گیم؟ می خوایم دنیا رو عوض کنیم؟ یکی می گفت: برای عوض کردن دنیا باید همه باهم متحد بشن، ولی در اون صورت دیگه نیازی نیس دنیا رو بهم بریزی. پس چی ؟ چرا ما باید هر لحظه از عمرون رو زندگی کنیم ؟ این همه خودآگاهی برای چی؟ چرا ما نباید چن روزی رو مثل بقیه فقط زنده باشیم؟ اصلا مگه میشه زندگی کرد ولی پاک بود ؟ مگه میشه خوب بود ولی زنده موند؟ مگه میشه روح رو به شیطون نفروخت ولی سرنوشتو رام کرد؟ مگه میشه پابند اصول بود و به جایی رسید؟ شاید پاکی فقط یه توهم باشه! شاید من و تو هم داریم فقط به میل خودمون رفتار می کنیم و اصرار داریم مثل بقیه بگیم حقیقت همینه که ما بهش اعتقاد داریم؟! شاید واقعا من و تو بخاطره اینکه از هر گند و کثافتی خوشمون نمی یاد، بیمار باشیم؟! شاید از سر تنبلی دائما داریم کتاب می خونیم؟ من و تو چون بی عرضه ایم این حرفها رو می زنیم. اگه تو اراده داشتی چار ساله مهندسیت رو می گرفتی. ولی اصلا اینها هیچی. گیریم همه چی درست و ثابت شده ست. اما من هم می خوام چن روزی مثل لِنی* ارتفاع کم کنم. می خوام به قول اون بیام رو سطح صفر بالای گه. این به کجای کار دنیا بر می خوره؟! اصلا بر بخوره . به من چه. تا کی باید به قول گوته این نیروی شرّو در درونم ببینم و فقط کارهای خیر بکنم؟! تا کی باید وقتی یه هلو نشسته عقبه تاکسی، جلو بشینم و تا آخر هی خودم رو فحش بدم که تو عرضه هیچی نداری و منتظری تا دستت رو بگیرن بذارن لای...چی داری می گی؟! خفه شو. عذر می خوام باز من افسارم رو دادم دست این عوضی. راستش میخوام بدونم اونی که در اندورنم داره صب تا شب مسخره ام می کنه و به بی عرضه گی و پخمه بودن و تنبلی و خنگی و ترسو بودن و هزار جور انگ و ننگ دیگه متهمم می کنه،اونی که مدام باحرفهایی مثل نوشته های بالا با من کلنجار میره، کیه؟ می خوام بدونم واقعا شاملو تونسته این کارو بکنه؟ " نه آب اش دادم نه دعایی خواندم، خنجر به گلویش نهادم و در احتضاری طولانی او را کشتم. " می خوام بدونم شما با اون چیکار میکنین ؟ مرا دریاب من زارم. هنوز از خود در آزارم. ----------

* شخصیت کتاب " خداحافظ گری کوپر" – رومن گری.

بزودی تمام زیر و بم انسان قابل محاسبه خواهد شد

2006-10-03T12:03:00.000+03:30

تا حالا شده تعداد دفعاتی رو که در طول یک روز به ساعت نگاه می کنی بشمری؟ شده بعضی روزها بگذرن و تو یه بار هم یادش نیافتی که الان ساعت چنده؟ یا برعکس با نگاهت به دست و پای ساعت بیافتی که دِ زودباش، تنبل، دیونه ام کردی؟ می خوام یه فرمول بسازم تا از این به بعد بدونی هر روزت چقدر توی خاطرت می مونه. اگه نگاه کردن به ساعت رو بگیریم حوزه زمان و خاطرات را بگیریم حوزه فرکانس، هر چی سیگنال تو حوزه زمان کش بیاد تو حوزه فرکانس جمع می شه و برعکس. اگه صد در صد تو حافظه موندن رو بگیریم 1

حالا امروز اینقدر تو حافظه ات می مونه: یک تقسیم بر تعداد دفعاتی که به ساعت نگاه کردی. آره دقیقا همینی که فهمیدی : هر چی امروزت سریعتر می گذره، یاد و خاطره اش تو ذهنت پایدارتره و هرچی کندتر می گذره به نسبت معکوس اش، خاطره اش سریعتر از ذهنت پاک می شه. به همین دلیله که من هیچی از گذشته یادم نمی یاد، چون هر روزش یه سال برام طول کشیده.

شوخی

2006-09-26T14:49:00.000+03:30

- من که از اول گفتم این شوخی ِ خوبی نیست. نگفتم صادق ؟ - چرا تو گفتی. اما حالا که چی؟ بهرحال ما این کارو کردیم و الان مرتضی رو باباش تو خونه حبس کرده - تازه پسرخاله اش می گفت چند روز پیش مجبورش کردن بره آزمایش خون بده. وقتی می فهمن هیچ خبری نیست...وای... مرتضی دیگه هیچ وقت ما رو نمی بخشه. - چرا همتون جا زدین؟ مگه ما نمی خواستیم با این نامه مرتضی رو بترسونیم که دیگه اینقد با هرکی هرکی نخوابه؟ ما واسه خودش نگران بودیم. الانم من میگم با هم بریم دم خونه شون و بگیم این کار ما بوده. می گیم اشتباه کردیم و از دل مرتضی هم یه جوری در می یاریم. - می گی باباش بذاره ما باهاش حرف بزنیم؟ - باباشم بذاره مرتضی قبول نمی کنه. ... - انوش تو زنگ بزن. باز تو رو از ما بیشتر می شناسن. - آره. هر جا کارت گیر می کنه همین رو می گی. باز تو خوش تیپ تری... باز تو قوی تری... - خب دیگه حالا زنگو بزن. دماغتم نبر اون جلو ، ایفون تصویری دارن. - تو دیگه خفه شو . خودش با اون... - سلام خانم عباسی، ببخشین مرتضی خونس؟ - انوش خان شمایین! چه خوب شد اومدین. صبح از آزمایشگاه زنگ زدن ، آدرس یه مرکز مشاوره رو دادن و گفتن مرتضی بره اونجا... با باباش از صبح رفتن، تلفن هر دوتاشونم خاموشه. شما می تونین برین یه خبری بگیرین؟ انوش که دستاشو گذاشته بود رو صورتش و رفته بود کنار . من همه تلاشمو کردم که صدام نلرزه و بلند گفتم: - بله خانم عباسی. الان همه میریم ...پدر و پسر و کت بسته میاریم تحویلتون می دیم. مامانِ مرتضی هنوز داشت تشکر می کرد که ما همه نشستیم رو لبه باغچه و هاج و واج به هم نگاه می کردیم و حتی من همونجا یه سیگار درآوردم. باد طوری می وزید که هیچ کبریتی روشن نمی موند.

ناز ِ زندگی در نیاز ِ فرد

2006-09-23T09:36:00.000+03:30

دوران محکومیت سه ماهه در انفرادی با شرایط سختِ : خشکسالی، گرما و رسالت بیهوده کولر آبی با آن صدای قاطع ِ بی تخفیف اش ، روی هم روزی 6 ساعت کتاب، 6 ساعت بطالت، 6 ساعت سیگار، 6 ساعت کابوس و در کنار همه اینها روزانه 24 ساعت بی حوصله گی و بار پروژه ای که دور از شما خر از تحمل آن سر باز می زند و ریاضت هایی به غایت سخت تر از ریاضیات مهندسی* گذشت و در واپسین روزهای فصل از برای یادآوری رسم و آیین و شیوه زندگی آدمیان با عفو ملوکانه ای به میان ایشان بازگشتم و از میان دیده و شنیده ها این نکته را در خور بیان یافتم که: ناز ِ زندگی در نیاز ِ فرد = ثابت دیدم هر چه این علیا مخدره خود را از کسی بیشتر دریغ می دارد، او حریص تر به دامانش چنگ می زند. شاید به دستور این بیت اینگونه عمل می کنند که گفته اند: میان عاشق و معشوق فرق بسیار است / چو یار ناز کند شما نیاز کنید امید که این سخن کسی را درشت نیاید ولی اگر از نظرات ما جویا باشید، حقیر احساس می کند که: زندگی دیو سیرت تر و کریه صورت تر از آن است که دلبری بداند. ما که بیتِ پسین را به بیتِ پیشین ارجح می دانیم: جمیله ایست عروس جهان ولی هش دار

که این مخدره در عقد کس نمی آید. بگذریم ما را چه به این فلسفه بافی ها، برویم سر خود بگیریم که اردوگاه کار اجباریِ پاییز منتظر است و امروز را با شکوفه ها به جشن نشسته اند. --------- * اگر آن ابلهِ زبان شناس یا زبان شناس ِ ابله – شما بگویید همان فردید – زنده بود شک نکنید که می گفت ریاضی از ریشه ریاضت آمده و به همین دلیل اینقدر سخت است. در این مورد مقاله " اسطوره فلسفه در میان ما" را از کتاب " ما و مدرنیت" ( داریوش آشوری) مطالعه کنید.

نشد بشکافیم ولی شد بشناسیم

2006-09-21T07:48:00.000+03:30

گفتیم حالا که دستمون به این فلکِ کمتر از سگ نمی رسه از سگ کمتریم اگه تا خود صبح نشینیم و یه طرح نو برای این قبرستونِ افکارمون در نیاندازیم. ---------------------------------- پ.ن. البته اینطوریام نیست ها . پاش بیوفته فلکَم می شکافیم ولی نقداً یه جورهایی همچی خوابمون می یاد که اگه فلکَم بشکافمون ، صدامون در نمی یاد.

یک قدم من، یک قدم تو

2006-09-17T00:40:00.000+03:30

گفتند از روزی که خواست تو را به راه راست هدایت کند، خود، راه را گم کرده. تنگ حوصله و بی پروا شده بودم. " مگر شما چه کرده اید! جز گرد کردن میراث خواری چند و لعن و نفرین عده ای بدرقه راهتان. به خویش واگذاریدم که بهشت موعودتان مرا خوش نمی آید. ما آزادی در جهنم را، از بندگی در بهشت مقبول تر یافتیم." گفتند پس از نماز، چنان در خویش فرو می رود و حتی اشکی چنان می ریزد که خانه را مهی از اندوه در بر می گیرد. هوا سنگین می شود آنگونه که نفسهامان تنگی می کند و بغضمان می ترکد. مگر با او چه گفتی؟! و چگونه؟! چشمانش همچنان پرسان بود. سیزیف را به خاطرش آوردم، بهت زده شد. " در جوابش گفتم، من به کوه می روم تا قدری آرامش برای خوارک هفته ام شکار کنم. چرا دستی به دستم نمی دهید تا نه از دور، که از درون دنیایم را ببیند؟ " گفتند آنقدر به پدر بزرگ خیره می شود که او نیز در قابش سر به زیر می اندازد و در سکوتی به وسعت یک عمر، ساعت شماطه دار، تاب و توان حرکت را از کف می دهد. پس گفتم: " یک قدم من، یک قدم تو " اما اکنون فکری ام که چه کنم. کوه، درد ِ بیست و چند سال بودن را تسکینی آنچنان نیست و دوام و قوامش را تاثیری در خور نه. حال اگر آن نگاهِ سوزان، پرسان که : " پسر، چه بود آنچه گفتی سایه اش به فراخی ِ خستگی ِ شست سال بودن است؟ کو، کجاست آنچه گفتی جبرانش هنوز دیر نیست؟" حتی اگر به جا هم گفته باشم، باز می ترسم چرا که من طاقت نگاهی به عمق شست سال حسرت را ندارم. نمی دانم چه کنم.

اگر ما را نبود این بند

2006-09-14T00:51:00.000+03:30

ما رفیق نیمه راهت بوده ایم ای شرق نیک می دانیم وز همین رو بس خجل، بس شرمساریم ما کلاه خویش چسبان بوده ایم ای شرق نیک آگاهیم وز همین رو بس غمین و بس گنه کاریم لیک می دانی همچنین هم نیک آگاهی که ما هم دستمان بسته است که ما هم پایمان در گل که ما هم در میان چار دیواریم ناچاریم... ناچاریم...

خواستن، توانستن است

2006-09-10T19:31:00.000+03:30

اگر مي خواهي هميشه نادان باشي، در پي فلسفه زندگي باش. اگر مي خواهي هميشه غمگين باشي، در پي علت شادي باش. و اگر مي خواهي هميشه تنها باشي، در پي همسر ايده آلت باش.

هرج و مرج در آخر فصل

2006-09-06T12:40:00.000+03:30

وردیهای ذهنم در حال میل کردن به بینهایتند و احساس می کنم حد خروجی آن در فاصله اپسیلنی از صفر نفسهای آخر را می کشند. روزنامه، هفته نامه، ماهنامه، گاهنامه... کتاب، مجله، مقاله و حتی گهگاهی یک کاغذ مچاله روزها می خوانم و شبها کابوسشان را می بینم. چنان از خویش بی خویشم که خواهرم را خانم فلانی خطاب می کنم و به زن همسایه می گویم : جان و از ترس شوهرش پا به فرار می گذارم. من با ارسطو چه تفاوت دارم که او تنها آثار افلاطون را خواند و فیلسوف شد و من باید هر چه از سه هزار سال پیش نوشته اند بخوانم تا بی سواد نباشم. این روزها چیزی نیستم جز هرج و مرج. ------------------------------------------ چند پسر بچه در پارک، رکاب زنان آواز می خواندند: زن بلای جونه مرده هر کی زن نگیره مرده

پاییزِ زودرس

2006-09-03T11:57:00.000+03:30

از اونجایی که هیچی تو این مملکت سر جای خودش نیست، فصل پاییز هم از اواسط شهریور شروع می شه. روزهایی که درست از وقتی چشم باز می کنی، متوجه می شی حوصله ات به شدت سر رفته. آروز می کنی کاش اصلا بیدار نمی شدی. اما کار از کار گذشته. باید بلند بشی و هی دور اتاق دور بزنی و زمین و زمان رو فحش بدی. کارهایی که باید انجام بدی مثل یه ارتش از جلو ذهنت رژه می رن و تو حالِت از خودت داره بهم می خوره. یاد نظریه انیشتن می افتی که می گفت : وقتی دستت رو می کنی توی آب داغ زمان برات کندتر از همیشه می گذره. حالا انگار برهنه پریدی تو استخر آب داغ. زمان متوقف شده. می ری باتری ساعت رو عوض می کنی شاید یه ذره زودتر بگذره. اما نه. انگار به عقربکهای ساعت یه وزنه به سنگینی تمام بی حوصلگی های تو آویزونه. سکوت داره تو گوشت ساکسیفون می زنه و تو دوست داری همین الان با تشریفات عزرائیل رو دعوت کنی به اتاقِت. کشتی اعصابت وقتی به گل می شینه که می بینی پاکتِ سیگارت هم خالیه و از اینکه می بینی دیگران مثل لشگر مورچه ها مشغول انجام دادن وظایف هر روزشون هستن، می خوای دیونه بشی. حالا وقتی می خوای یه پست جدید هم بذاری، از این بهتر محاله بتونی چیزی بنویسی.

چه رسوایی بزرگی!

2006-08-28T09:45:00.000+03:30

"تو نمی توانستی تابِ آنکس را داشته باشی که تو را می دید، که همیشه تو را می دید و لابه لای تو را، ای زشت ترین انسان! تو از این شاهد انتقام ستاندی" ( چنین گفت زرتشت-283 ) واقعا چه می توان گفت وقتی صحبت از راز شهرت یک نویسنده است اما در تمام کتاب حتی اشاره ای به یک داستان او هم نشده، از دردش حرفی به میان نیامده و راز تنهایی او کشف نشده و به جای اینها مکرر صحبت از غربزدگی ، بنگاههای شایعه پراکنی، اسلام ستیزی و بی هویتی است؟!!!

ادعای پوچ

2006-08-25T14:27:00.000+03:30

مثل همیشه بقیه پول سیگارم رو یه آدامس داد. در حالی که آدامس سفت و بی مزه رو زیر دندونهام فشار می دادم به عکس داخل بسته اش نگاه کردم . "نسل اینگونه دایناسورها 300 میلیون سال پیش منقرض شده است." به این فکر افتادم که کل تمدن بشری در مقابل عمر زمین مثل یک ثانیه از یک روز گرم و طولانی تابستونیه. یاد حرف یکی از این علما! افتادم که می گفت: "نه تنها به جوانان ما که به پیرها هم بگویید انقلاب مهدی را درک خواهند کرد." همینطور که سیگاری برای روشن کردن از پاکت در می آوردم و آدامسو روی زمینی که حداقل 300 میلیون سال از عمرش گذشته تف می کردم با خودم گفتم: این " آخر الزمان" هم فقط یه ادعای پوچ و بی اساسه.

قفل زندگی

2006-08-14T23:09:00.000+03:30

رَم بده اسبِ بخت ما نمک بزن به زخم ما ولی بدان تو ای زمین تو ای زمان اگر شب است روز ما اگر غم است یار ما وگر ز حد فزون شدست درد ما باز بدان تو ای زمین یقین بدان تو ای زمان برگ برنده دست ماست مرگ - کلید قفل زندگی - در انتظار حکم ماست نیش بزن، زهر خوران دشنه فرو کن هر زمان ولی بدان...

از نگاه دیگران

2006-08-12T22:57:00.000+03:30

عشق اگر همه چیز انسان نباشد پس هیچ چیزش نیست. -------------------------- گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای رفتم و دیوانه شدم سلسله بندنده شدم گفت که تو مست نه ای رو که از این دست نه ای رفتم و سر مست شدم وز طرب آکنده شدم گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم ( مولوی ) -------------------------- پ.ن. : این است آنچه عشق را درد بی درمان می کند. گوشه گیر ای یار یا جان در میان آور که عشق تیر باران است یا تسلیم باید یا حذر ( سعدی )

از آمدنم نبود... وز رفتن من...

2006-08-10T17:44:00.000+03:30

-اومدن... -اسفندی بیا اینجا. دِ، پسر اینکه دود نمی کنه اصلا . یه ذره اسفند بریز روش -قدمش خیر باشه... -به خونه خوش آمدی خانوم... -به مناسبت روز تولد حضرت پدر بزرگش اسمش رو محمد انتخاب کرده. -بر جمال نورانی اش صلوات... -در ضمن شام هم آماده اس . خانمها، آقایون برای صرف غذا بفرمایید طبقه بالا . ... -اومدن... -اومدن... -ابرام آقا اون گوسفند رو بزن زمین. -سلامتی عروس و داماد یه صلوات جوون پسند ... -به خونه خوش اومدی عروس گلم. -عروس پا انداز می خواد... -خدا به احترام این روز عزیر مبارک کنه،اینشالله -خانومها، آقایون برای صرف غذا بفرمایید طبقه بالا. ... -اومدن... -اومدن... -بچه بپر ببین این مداحه کجا رفت . بگو جلدی بیاد آمبولانس اومد. -شب اول قبر علی به فریادت برسه بلند صلوات بفرس... -به خونت خوش اومدی بابا ... -خوش به سعادتش که همچین روز عزیری از دنیا رفت. -آقایون، خانومها بعد از مراسم تدفین درهمین مکان برای صرف نهار منتظرتون هستیم. وسیله ایاب و ...

تا همیشه

2006-08-08T02:20:00.000+03:30

کنارم جای تو حسرت شود همراه من هر روز بجای جسم پاکت سایهِ شومِ غریبی می شود هم بسترم هر شب چه بی رحمی چه تنهایم کجایی؟

خودت کردی که لعنت...

2006-08-05T09:06:00.000+03:30

متن پیام دفتر نمایندگی ولایت مطلقه فقیه در آسمان به شکوائیه بازماندگان فاجعه قانا: و آنچه از رنج و مصائب بشما می رسد، همه از دست اعمال زشت خود شماست. در صورتیکه خدا بسیاری از اعمال بد را عفو می کند.* *: سوره شوری-آیه 30

قصه ظهر جمعه

2006-08-04T13:56:00.000+03:30

هنوزم سر همون موضوع هر جا صدای داد و بیداد می شنوم، بی قرار می شم. -آقاجون مامان کجا رفت؟ شاید کلاس سوم بودم. داشتم از ترس می مردم. نیگات که می کرد حس می کردی پوستت داره می سوزه. شاید اصلا بره همین رنگ پوستم تیره شده. اینقد که بد نیگا می کرد. -اگه یه بار دیگه اسم مامان رو... قلبم داشت از جا کنده می شد. با این حال جرات نداشتم تکون بخورم. باید حرفش تموم می شد. کنارش نشسته بودم و دستش رو ناز می کردم . هی ناز می کردم و هی یاد اون سیلی وحشتناک می افتادم. نیازی نبود خودم رو نگه دارم . چون از ترس اشکم در نمی اومد. صدای خواهرام از تو آشپزخونه می اومد. بلد نبودن آش درس کنن. هوای خونه اینقدر داغ شده بود که ریه هام داش می سوخت. -آقاجون تو رو خدا... پای آقاجون رو دیدم . مامان داشت زنگ می زد. خواهرم که افتاد کف آشپزخونه من خودم رو خراب کردم. تا عصری همون جا نشسته بودم. اصلا معلوم نبود که حتما گیلاسها رو خواهر کوچیکم کنده باشه. ولی آقا جون می خواس بره این کار، نارس شوهرش بده. اگه مامان جلو نمی اومد حتما الان خواهرم داشت زنگ می زد. رفته بود تو حیات درختها رو آب می داد. داشت با حوله صورتش رو خشک می کرد که مامان رو سر نماز دید. -کی در رو باز کرد؟ -من آقاجون، من. همه داشتیم گریه می کردیم. شاید بره همین از جمعه و آش اینقد بیزارم.

در کار خویش مانده ام

2006-08-03T11:56:00.000+03:30

زندگی با اولین کتابی که به دستم داد، مرا مجبور کرد که بیاندیشم. بیشتر بیاندیشم. اکنون سالهاست از این ماجرا می گذرد و من هنوز... بیشتر و بیشتر و بیشتر... اما حاصل این همه، آن شد که: دیگر نمی دانم چگونه باید زندگی کنم.

برهان خلف

2006-08-02T08:36:00.000+03:30

خدا باید از وجود شر در دنیا آگاه باشد چون داناست. خدا باید به رفع شر از دنیا علاقه مند باشد چون خیر خواه است. خدا باید بتواند دست شر را از دنیا کوتاه کند چون تواناست پس از اینجا نتیجه می گیریم که حتما در دنیا شر ( اسلحه، مواد مخدر، ایدز – که جزو بزرگترین قاتلان قرن هستند- بگذریم از عوامل طبیعی که گفتنی از سونامی ها بسیار است.) وجود ندارد.!!!

آزادی از بزرگراه

2006-08-01T12:28:00.000+03:30

برای بدست آوردن یک قطره استقلال/یک جرعه آزادی تا کجا که مبارزه نمی کنیم اما همین که آنرا بدست می آوریم خود را در میانه مردم گم می کنیم و آن را همرنگ شدن با جماعت می نامیم. پس چه سود از این آزادی اگر قرار است تنها بر اساس معیار های جامعه رفتار کنیم؟ آیا واقعا آزادی برای قشر خاصی از مردم است؟ آیا واقعا برای آزاد بودن باید بر خلاف معیارهای جامعه عمل کرد؟ پ.ن: این مغز تمام شد، یک مغز دیگر بیاورید.

کابوس

2006-07-31T12:27:00.000+03:30

زورق ام را به آب انداختم، بادبانها برافراشتم و رهسپار شدم. هنوز ساحل پیدا بود که نسیم بادبانهایم را با خود برد. پارو زدم... ساحل از دیده پنهان شد. کران تا کران آب بود و شور... افق تا افق واقعیت بود و تلخ... طوفان که شد همه جا شب بود. دریا موج موج به قایق آب می ریخت و من مشت مشت پس می زدم. زورق از هم پاشید. تخته پاره ها را چنگ زدم اما گویی قایق سرابی و تخته ها سایه ای ... تنها آب بود و طوفان... تنها باد بود و گرداب... شنا کردم... در میانه مردمان را می دیدم که سرابِ قایق را از دکل بالا رفته دست را سایه بان آفتاب خیالی، فریاد می کشیدند: - خشکی... - خشکی... من در ظلمات واقعیتم هیچ نمی دیدم. شب از نیمه گذشته بود که فریاد کشیدم: - کمک... - کمک...

سوگند می خورم

2006-07-30T19:19:00.000+03:30

زنجیر پاره می کنم امشب اگر دوباره آرامشم را هی زنی طغیان می کنم اگر خوابهای شیرین کودکی ام را به من باز نگردانی با توام ای نکبت ای زندگی ای کریه صورتِ دیو سیرت.

تصور کن

2006-07-30T16:22:00.000+03:30

شاید اگر هیچ کتابی نوشته نمی شد ما نیز ... ... ... نظر تو چیه؟

بوف

2006-07-29T15:33:00.000+03:30

مگر در آشیان بوف مرا زاییده ای مادر؟ که بختم این چنین تیره ست؟ که چون بوفی درون لانه گریانم؟!!!

تردید

2006-07-29T08:31:00.000+03:30

می اندیشیم نظریه می دهیم قانون می گذاریم مبارزه می کنیم و بر سر اهداف خود جان می دهیم تا دنیایی را بسازیم که دیگر نیستیم تا در آن زندگی کنیم. چیست در پس پشت این اندیشه ها اراده ها مقاومت ها و جانفشانی ها؟

با کتابهایم

2006-07-28T13:15:00.000+03:30

"آره خودم می دونم که خیلی زیاده. ولی اگه رمانهای زیادی رو خوندی. مطمئن باش یا فکر می کنم خسته ات نمی کنه." دست که تکون دادم، درشکه ایستاد و من به زور خودم رو یه گوشه بین اَنسی و کورا جا دادم و پاهام رو تا جایی که می شد جمع کردم که به تابوت اِدی نخوره، البته کَش تابوت محکمی ساخته بود، ولی خب برای بی احترامی به مرده و این حرفا نمی خواستم...بعد از یکی دو تا دست انداز که خوب جا افتادم سرم رو بالا کردم و چهره همشون رو از نظر گذروندم، می خواستم همون جا یکی رو به عنوان مقصر پیدا کنم و تا جایی که می تونستم بد و بیراه بهش بگم. شایدم حتی بزنمش. طفلی ها بعد از مرگ مادرشون همه یه جورایی زده بود به سرشون. این رو از چهرشون می شد خوند.(1) غرق همین افکار بودم که صدای کالسکه ای که از روبرو می اومد به خودم آورد و خوب که دقیق شدم، هوش از سرم رفت. پرنس میشکین با ناستاسیا فیلیپونا چیک تو چیک هم نشسته بودن و یه پیرمرد خنزرپنزری هم داشت کالسکه رو می روند. باورم نمی شد. همین چند روز پیش خودم تو مراسم عروسی پرنس با آگلایا شرکت کرده بودم. حالا وقتی همه بفهمن، خدا می دونه چی می شه! البته که شاید واقعا خدا هم ندونه چه اتفاقی می خواد بیافته. حتما خانم ژنرال از غصه این آبرو ریزی دق می کنه. (2) داشتم همین جور کالسکه پرنس و دنبال می کردم و به این فکر می کردم که من این پیرمردَ رو کجا دیدم که یکدفه یک ساختمان بلندی کنار جاده ظاهر شد و کسی که وقتی سرم رو بالا بردم دیدم دانیاله که داره داد و فریاد می کنه :(3) حالا با این عجله کدوم جهنمی قراره برین؟ چه غلطی می خواین بکنین که دیگرون نکردن؟ به بقیه که تو درشکه نشسته بودن نگاه کردم، انگار نه انگار. گفتم حتما با شماست دیگه، من که کاره ای نیستم. خب ببینین چی می گه . اما انگار همشون مرده بودن نه فقط مادره. هرچند با اون قیافه ای که این بیچاره ها داشتن، از هم اِدی هم بیشتر می شد انتظار پاسخ داشت تا اینها. تقریبا رسیده بودیم به نزدیکی های شهر وهران. خیلی برام جالب بود که شهر از بیابونهای اطرافم خشک تر و بی سر صدا تر بود. فقط صدای دو نفر که داشتن با هم بحث می کردن می اومد که وقتی گوش دادم ، صدای دکتر برناریو رو تشخیص دادم که به نگهبانها دستور می داد دروازه ها رو ببندن و تا وقتی شیوع طاعون متوقف نشده اجازه ورود و خروج به هیچ کس داده نشه. (4) جوئل بدون هیچ کنجکاوی خاصی راه دیگر رو انتخاب کرد و ادامه داد تا از توی شهر نخواد بگذره. اَنسی قوز کرده بود و فقط به تابوت نگاه می کرد. دیگر کلافه شده بودم. بلند گفتم اصلا شماها واقعی هستین یا شبحین. چرا هیچکدوم براتون مهم نیس دورو برتون چه خبره . کش آب دهنش رو انداخت رو چرخ درشکه و فقط گفت: تا دو روز دیگه بوش بلند می شه. فقط اگه اون سیاهی رو از دور نمی دیدم و توجهم رو به خودش جلب نمی کرد، حتما یه سیلی به خودم می زدم که مطمئن بشم خواب نیستم. دوباره تو اون آفتاب که عین روغن داغ داشت می ریخت رو سرمون چشم هام رو ریز کردم تا ببینم این کیه که این طوری با عجله داره نزدیک می شه. طوری راه می رفت یا می دوید، درست معلوم نمی شد، که انگار تو تمام جیبهاش پر از سکه اس. نزدیکتر که شد می خواستم پاشم و از گاری لعنتی بپرم بیرون که قبل از هر تکونی اَنسی بدون اینکه به من نگاه کنه، مچ دستم رو گرفت و طوری فشار داد که یعنی بشین، یا حداقل من اینطوری احساس کردم. ولی این اصلا قابل تحمل نبود، سیاهی که حالا نزدیک شده بود الکسی ایوانوویچ بود که داشت سراسیمه می دوید و به سمت ما فریاد می زد:بالاخره تو قمار برنده شدم. با این همه پول حتما دوشیزه پولینا به من جواب مثبت می ده نه به هیچ کس دیگه . همین طور که می رفت از تمام جیبهاش سکه می ریخت، ولی اون اصلا توجهی نمی کرد. (5) دیگر اصلا قابل تحمل نبود، هیچ مفهوم نبود اطرافم داره چه اتفاقی می افته. سرم داشت به دوار می افتاد . تابلوی کنار جاده رو دیدم که نوشته بود : نیو هُپ سه مایل. دیگر لحظه ای هم صبر نکردم و قبلش هم فکر نکردم، فقط یکدفه از درشکه پریدم پایین و پا گذاشتم به دویدن. آخه من اصلا نمی خواستم اونجا برم. به خودم و حواس پرتم فحش می دادم که از پشت سرم صدای کر کننده یک کشتی بخار رو شنیدم . داشتم قالب تهی می کردم که کشتی، اون هم وسط این برهوت. سر که برگردوندم دایی ادوار و خانواده سلین رو دیدم که داشتن طبق معمول با سه چرخه عتیقه دایی می رفتن بیرون شهر و از پشت سرشون هم بابای فردینان داشت با دوچرخه می اومد و مدام به همه فحش می داد. (6) برام نگه نداشتن، چون اگه معجزه دایی ادوار متوقف می شد، دیگه محال بود دوباره روشن بشه. دست دایی رو که به سمتم دراز شده بود گرفتم و با یه پرش خودم رو تو بغل مامان فردینان حس کردم. سریع خودم رو درست کردم و دوباره یه گوشه خزیدم که زنیکه چلاق گمونم بخاطر این که از دست من ناراحت شده بود یه پس گردنی محکم نثار فردینان کرد. با چشم از فردینان عذر خواهی کردم که باعث کتک خوردنش شدم و اونم اشاره کرد که یعنی بی خیال. سر راه به هر زحمتی بود معرکه دایی رو یه جایی نزدیک ایستگاه قطار نگه داشتیم تا یه استراحتی بکینم که هر چی آشنا بود سرم خراب شد. از یه طرف والتر که بهت زده مثل اینکه انتظار نداشته هدویک این قیافه ای شده باشه مات و مبهوت دنبال هدویک که ظاهرا یه چمدون سنگین رو حمل می کرد، می رفت. (7) از اون طرف لئون که به زمین و زمان بخاطر اینکه قطار زودتر از اینکه اون بتونه سیگارش رو تموم کنه راه خواهد افتاد، ناسزا می گفت، همون چند تا کام رو هم زهرش کرد و رفت سوار شد و احتمالا دوباره شروع کرد به رویا بافی راجع به دیدار فرداش با سیسیل. (8) قیس(9) و یاکف پتروویچ(10)، همون کارمنده که عقده هاش مریضش کرده، داشتن باهم از کنار ایستگاه می رفتن. دیگه مطمئن بودم که بیدار نیستم، به جرات می شه گفت اگه تو قیس رو با کسی در حال حرف زدن ببینی، اون هم این یارو، حتما یا خوابی یا اگه بیداری یه چیزی مصرف کردی. تصمیم گرفتم دیگه با دایی سوار اون اسب جادویی اش نشم، هر چند فکر هم نمی کردم با اون همه پیچ و مهره ای که ازش ریخته هنوز بتونه راه بره. رفتم سمت پسرک و یه روزنامه ازش خریدم تا شاید بفهمم اینجا چه خبره. اول از همه این خبر به چشمم خورد: دوشنبه بعد از ظهر کارمندی به نام فرانکو مامبرینی حوالی منزلشان به گیجگاه پسرش که مبتلا به آتروفی مغزی بود گلوله ای شلیک کرد و سپس خودکشی کرد. پدر بلافاصله مرد ، اما پسر آنتونیو به اغما فرو رفت و دیروز ساعت 6:30 در گذشت. این عمل با موافقت خانواده صورت گرفته است. (11) همونجا نشستم رو زمین. دیگه نمی دونستم باید چی کار کنم . روزنامه رو انداختم کنار که عکس ستون تاریخ نگارش توجهم رو دوباره جلب کرد. این طور نوشته بود که : "به همه : من اکنون می میرم و هیچ کس را متهم نمی کنم. سر پر گویی ندارم. مادرم، خواهرانم، رفقایم مرا ببخشید. این راه گریز نیست. اما برای من راهی دیگر نبود. لیلی، دوستم داشته باش. ... حساب من با زندگی تسویه شد. بیهوده است یادآوری کنم غم ها را ناکامی ها را و خطاهای متقابل را ، شادکام باشید." (12) برگرفته از نامه باقیمانده در کنار جسد شاعر روس که با شلیک گلوله ای به قلب خود، به زندگی اش پایان داد. هنوز جمله آخر رو تموم نکرده بودم که کمرم به شدت سوخت. با تمام توانی که برام باقی مونده بود سرم رو برگردوندم. فقط تونستم هاری هالِر رو ببینم که از فاصله ای دور و از یک بلندی به همه طرف شلیک می کرد. (13) چشمام سیاه شد و دیگه هیچی نفهمیدم. ------------------------------------------------------------------- 1-گور به گور - ویلیام فاکنر 2-ابله – داستایوفسکی 3-استخوان خوک و دستهای جذامی – مصطفی مستور 4-طاعون – آلبر کامو 5-قمار باز – داستایوفسکی 6-مرگ قسطی – لویی فردینان سلین 7-نان سالهای جوانی – هاینریش بل 8-دگرگونی – میشل بوتور 9-سلوک – محمود دولت آبادی 10-همزاد – داستایوفسکی 11-حمایت از هیچ – هارتموت لانگه 12-مایاکوفسکی شاعر – لوناچارسکی 13-گرک بیابان – هرمان هسه

سکوت

2006-07-26T13:04:00.000+03:30

وارد اتاق که می شوم سر به زیر می اندازم تا شاهد تصویر چشمان قرمز از بی خوابی دیشب نباشم. سر به زیر می اندازم تا نگاه ملتمسانه درختان تشنه حیات در زیر آفتاب بی رحم تابستان آزارم ندهند. سر به زیر می اندازم تا ناگهان چشمانم بر روی دیوان شاملوی کف اتاق ثابت می ماند. بر می دارمش. سعی می کنم بلند بخوانم تا از شر سکوت اتاق خلاص شوم. - در به در تر از باد زیستم - در سرزمینی که گیاهی در آن نمی روید هنوز بلند می خوانم اما اتاق دوباره غرق سکوت است. - ای تیز خرامان! - لنگی پای من - از ناهمواری راه شما بود. آینه خون گریه می کند. درختان آب را ، جانانه فریاد می کشند.

دستم را بگیر

2006-07-26T11:38:00.000+03:30

عمری است که با ساتور نیش و کنایه ها تهمت و تحقیر و تهدید ها دروغ و نیرنگ و فریب ها ریا و تظاهر و تزویر ها بسان پیچکی که گیاه را خفه می کند به جان انسانیت در حال احتضار افتاده ایم پس بیا ما- من و تو - در فرصتی که به کوتاهی گذر ابرهای پاییزی ست، مهربان تر از این باشیم. بیا از وعده های آسمانی دست بداریم و چشم بر زمین بدوزیم و فریاد یاری اش را بشنویم. بیا تا دوباره کودکی شویم و در کوچه باغهای زندگی به هر طرف سرک کشیم. بیا اگر شده حتی با شیرینی یک شعر، از مزه تلخ زندگی - این بودن بی حاصل – در دهان خود و همنوعانمام بکاهیم. بیا تا در حد توان ناچیز خود مانعی شویم، انقراض نسل آدم را. دستم را بگیر که در این راه تنهایی زجر آورترین مانع است.

امروز، فردای دیروز

2006-07-25T13:33:00.000+03:30

کسی بیشتر از همه به آینده احترام می گذارد که از همه بیشتر، به امروزش توجه می کند.

پیش شرط

2006-07-24T16:40:00.000+03:30

کاش می شد برای یک بار هم که شده پیش شرط ستاره ها را می پذیرفتیم برق تمام دنیا را قطع می کردیم و در آسمان شب به اتفاق مردم شهر با ستاره ها پای میز مذاکره می رفتیم.

می شناسمت

2006-07-23T15:39:00.000+03:30

درست از زمانی که تو را شناختم و روی از تو گرداندم هر روز و شب خود را چون روسپیان به من عرضه می داری اما گذشت آن زمانی که شب و روز در پی ات می دویدم برو که دیگر حنایت... که دیگر مشت ات... من دیگر به تو رو نم کنم ای زندگی

نیمکت ( داستان )

2006-07-23T01:15:00.000+03:30

اگر درست به خاطر داشته باشم ، یکی از ملال آورترین غروبهای روز جمعه بود که برای اولین مرتبه دیدم اش. به علت حجم زیاد کار به عنوان کارشناس بیمه ، مدتی بود مجبور شده بودم تا تعدادی از پرونده ها را همراه داشته و تمام عصر را در اتاق کاری که در منزل به من اختصاص داده شده بود ، در عین اعتراضهای مداوم همسر و دخترم ، به آنها رسیدگی کنم. آن روز جمعه نیز پس از چند ساعت کار مداوم و خستگی عضلانی شدید و بی حوصله گی طاقت فرسای روزهای جمعه سیگاری آتش زدم و به کنار پنجره ای که پارک محله را در درون خود قاب کرده بود آمدم و برای اولین بار متوجه حضور او بر روی یکی از نیمکتهای فلزی پارک شدم. در وسط نمیکت نشسته ، پاها را روی هم انداخته، دستها را به دو طرف در دو سوی پشتی نیمکت باز کرده ، سر به سوی آسمان و دود سیگاری که بر لب داشت مثل ورد پیرزنکان از دهان او به سمت آسمان در پرواز بود. آرامشی در حرکات او موج می زد که گویی بر هستی خود وقوف کامل داشت. حضوری قاطع بر روی نیمکت فلزی پارک در غروب روز جمعه. از همان لحظه علاقه شدیدی در درونم نسبت به غریبه شکل گرفت. اما با چشمهایی که سالهاست تنها به دیدن فرمهای شرکت بیمه در فاصله ای نزدیک اکتفا کرده ، آن هم در غروبی که میدان دید آدمی رابه کمترین حد خود در طول روز می رساند، طلب جزئیاتی بیش از این کاری بیهوده بود. غرق این افکار و تلاش بیهوده سوزش انگشتانم سیگار خاکستر شده را به یادم آوردند. مثل همیشه ته سیگار را به سمت سطل زباله زیر پنجره در پارک انداختم و مثل همیشه این اختلاف ارتفاع چهار طبقه ای مانع از رسیدن آن به هدف شد. در حالی که از کنجکاوی بی دلیل خود گیج بودم به پشت میز برگشتم و به دسته بندی فرمها و وارد کردن اطلاعات مشترکین در رایانه مشغول شدم و فقط هنگامی که ضربه های نواخته شده به در ساعت صرف شام را اعلام کرد ، متوجه شدم که مدتی است دست از کار کشیده و در حالی که صندلی را بر روی پایه های پشتی آن متعادل و در دستم سیگاری را که قبل از گرفتن حتی یک کام به تمامی خاکستر شده بود نگاه داشته ام، به غریبه ای که در هوای خاکستری غروب بر من ظاهر شده بود، فکر می کنم. با تعجب از این بذل توجه به موضوعی پیش پا افتاده آن هم در میان گرفتاریهای سر سام آور شخی و اداری ، در حالی که از اتاق بیرون می رفتم نیم نگاهی نیز به پنجره انداختم که اکنون به آیینه ای بی حوصله بدل شده بود که تنها به بازنمایی کلیات اکتفا می کرد. روزها به این منوال گذشت و غریبه هر غروب در پارک و من در پشت پنجره به دیدار هم می آمدیم و من احساس می کردم که هر لحظه به او نزدیکتر و از دنیای خود دورتر می شوم ، انگار هر روز راس ساعت شش عصر دیوارهای اتاق یک قدم جلو می آمدند تا مرا در گور خود ساخته ام دفن نمایند. اینگونه بود که در یکی از این ساعات خاکستری شوق رسیدن به او و شریک آرامش لحظه هایش بودن سراپای وجودم را فرا گرفت. با وجود اینکه چیزی در درونم از شومی این تصمیم خبر می داد و می دانستم که او مثل سرابی ست که با نزدیک شدن از دستش خواهم داد، در یک لحظه خود را در حال دویدن به سمت در دیدم و بعد هم مسیر پله ها که پا بر هر کدام می گذاشتم در پس اش پله های دیگر مانند بچه های یک محله به حمایت اش می آمدند و انگار با این کار مرا از رفتن باز می داشتند. اما من چنان در خلصه فرو رفته بودم که هیچ به اطرافم توجه نداشتم و تنها می خواستم او را از نزدیک ببینم حتی اگر این کار به عواقبی شوم دچارم کند. به سرعت به دور محور پله ها می چرخیدم و همچنان به سمت او در پرواز بودم. اما هنگامی که از این هپروتِ تلاش برای رسیدن به او فارغ شدم ، خود را درهم و آشفته در مقابل چشمان بهت زده زنی سالخورده دیدم. دیگر نه تنها بین خواب و بیداری که بین بودن و نبودن خود مردد مانده بودم. خانمی که در ورودی آپارتمان طبقه چهارم ایستاده بود همچنان برای آرام کردن من اصرار داشت که خود داخل شوم و از نزدیک مشاهده کنم که اتاقِ رو به پارک آنها کاملا خالی ست و هیچ مردی با مشخصاتی که من داده بودم در آنجا مشغول رسیدگی به پرونده های شرکت بیمه نیست. خسته تر از آن بودم که از بیداری خود اطمینان حاصل کنم.سیگاری روشن کردم و از پله ها که اکنون مانند تابوتهایی در زیر پایم آرام بودند به سمت زمین سرازیر شدم.

دسته بندی

2006-07-23T00:27:00.000+03:30

انسانها دو دسته اند. دسته اول شامل همه آدمهاست بجز تو. دسته دوم، تویی که گمان می کنی با همه فرق داری.

بدیهیاتی به غایت مبهم

2006-07-22T12:07:00.000+03:30

در جلسهِ باز ِ انجمن NA که دیروز برگزار شد خانومی اعتیاد را اینگونه تعریف کرد: اعتیاد عدم تعادل است در افکار ، رفتار و اعمال. پس از پایان سخنرانی چند دقیقه ای، حضار به تشویق ایشان پرداختند. اما در این بین هیچ یک از حضار به این فکر نیافتاد که : معنای این اصل بدیهی چیست؟ هیچکس نپرسید تعریف تعادل چیست؟!!! پ.ن.1: جلسه باز، جلسه ای ست که همه ( اعم از عضو و غیر عضو ) می توانند در آن شرکت کنند. در مقابل، جلسات بسته را داریم که حضور اعضا در آن پذیرفته شده است.

سایبر اسپیس

2006-07-22T09:01:00.000+03:30

می بینی رفیق زندگی مدرن چی به روز ما آورده. کاری کرده که سفره دلمون رو هم باید تو Cyberspace پهن کنیم.

کنایه

2006-07-21T18:51:00.000+03:30

نمی دانم چرا با اینکه آسمان دلمان همیشه ابریست باز هم مشکل بی آبی داریم

روزگار

2006-07-21T13:27:00.000+03:30

بر ما گذشت نیک و بد اما تو روزگار فکری به حال خویش کن این روزگار نیست

انتظار سخت تر از مرگ

2006-07-20T14:26:00.000+03:30

آه... مردن چقدر حوصله می خواهد!

اتهام

2006-07-19T18:26:00.000+03:30

آن سالها که من با خدا بودم یا شاید هم خدا با من بود، در دادگاه زندگی من تنها متهم بودم و اکنون که بی خدا هستم یا خدا بی من است، در این دادگاه من خود متهم و وکیل و قاضی و بازپرس هستم. از خود سوال می کنم، به خود پاسخ می گوییم، خود را تصدیق و باز رد می کنم. اما چیزی که در تمام این سالها یکسان و پابرجا مانده اتهام من است. یک وکیل زبده سراغ ندارید؟

پیشرفت

2006-07-17T14:27:00.000+03:30

اگر می خواهید در این سگدونی: سری در میان سرها در بیاورید. پله های ترقی را طی کنید. و در نظر دیگران انسان بزرگی شوید. آنچه نباید انجام دهید تفکر است. آنچه نباید نابودش کنید جهل است. آنچه نباید باز کنید چشم است. آنچه نباید به آن دل ببندید حقیقت است. آنچه نباید به دنبالش باشید واقیعت است. آنچه نباید خواهان آن باشید عدالت است. آنچه نباید طرفدار آن باشید حق است. آنچه نباید با آن همنشین شوید کتاب است. آنچه نباید در جستجوی آن باشید دلیل است. آنچه نباید از آن بهره ای داشته باشید دلرحمی است. آنچه نباید به آن پایبند باشید رفاقت است. آنچه نباید به داشتنش افتخار کنید صداقت است. آنچه نباید از داشتنش سرافکنده شوید رذالت است. آنچه نباید به آن محدود شوید پاکی است. آنچه نباید به همین مقدارش بسنده کنید دارایی است. آنچه نباید باشید انسان است. آنچه نباید نزدیکش شوید عشق است. و آنچه باید بیاموزید درویی است. آنچه باید نابودش کنید وجدان است. آنچه باید با آن هم پیمان شوید ظلم است. آنچه باید تظاهر به داشتنش کنید انسانیت است. آنچه باید از آن لذت ببرید انتقام است. آنچه باید به هر قیمتی به آن برسید قدرت است. آنچه باید به آن مسلح شوید سیاست است. آنچه باید از آن استفاده کنید دین است. آنچه باید به دنبالش باشید شهرت است. آنچه باید از آن بترسید مرگ است.

برچسب

2006-07-17T11:07:00.000+03:30

برای پرهیز از چسباندن برچسب مزدور عامل بیگانه برانداز معاند غیر خودی بی دین ملحد مشرک منافق جیره خوار آمریکا و از همه مهمتر عامل استکبار جهانی در برپایی انقلاب مخملی در کشور از همه دوستان تقاضا می شود تا اطلاع ثانوی در به کار بردن الفاظ ضد رژیم زیر نهایت احتیاط را به عمل آوردند: دمکراسی دمکراتیک سوسیالیسم حقوق مدنی جامعه مدنی اپوزیسیون سکولاریسم روشنفکر جهانی شدن در عوض می توانید به واژگان زیر بسنده کنید: اسلام عدالت حقوق اسلامی متعهد حزب اللهی انقلابی آزادی اسلامی مردم سالاری دینی

حقوق بشر

2006-07-16T10:28:00.000+03:30

قدما گفته اند و ما نیز جمله بر این باوریم که : زندگی را دگمه بازگشتی متصور نیست. اما از این در حیرتم که گریز از لحظه های دهشتناک تنهایی را دگمه Fast Forwardی نیز برای آن پیش بینی نشده است. پس کجاست این حقوق بشر؟!!!

عصر جمعه

2006-07-15T17:42:00.001+03:30

حالا فکر کنم با این یکی دو تا پست حرف هم رو خیلی بهتر درک کنیم . حالا به شما هایی که تا اینجا موندین و خوندین و تحمل کردین می تونم با اطمینان بگم من درد مشترکم ، مرا فریاد کن حالا می تونیم دست دور گردن هم حلقه کنیم و حتی اگه شده ثانیه های متفاوتی رو برای هم رقم بزنیم. حالا و اینجا شاید بشه از خیل عظیم گفته هایی که همیشه نا گفته می موندن ، مشتی برداشت و بین همه تقسیم کرد و سهم خود را از ناگفته های بقیه گرفت حالا شاید بشه راه هایی رو که برای تنها رفتن همیشه خیلی طولانی بودن ، با دستهایی تو جیب و قدم زنون در کنار هم طی کرد حالا با هم می تونیم به نامردیهای زندگی که همیشه بی کوچکترین توجهی روی مدار خودش می چرخه و به اون آسمونش که آرزوهای ما رو ندیده می گیره و به اون باد و بورانش که از دلتنگیهای ما ترانه می خونه ، با صدای بلند بخندیم. حالا چشم در چشم هم می تونیم از سطح مسخره همین زندگی بگذریم و به عمق اش بریم و به اون زندگی ای دست پیدا کنیم که درباره اش گفتن زندگی با تمام پوچی آن زیباست حالا شاید اگه همه با هم گوش بدیم ، صدای دورترین مرغ جهان رو بشنویم حالا که شونه های همدیگرو داریم شاید خیلی راحت تر اشکهامون بریزه آره. و حالا که دور هم نشستیم ، شاید عصرهای جمعه یه ذره راحت تر بگذره

معارفه 2

2006-07-14T00:32:00.000+03:30

اینجا سگدونی...؟! آره. اینجا سگدونی اینجا آشویتس . اینجا گتو. اینجا سیبری . اینجا اردوگاه کاراجباری اینجا ویتنام . اینجا بولیوی. اینجا کره. اینجا گواتمالا . اینجا کنگو اینجا 16 آذر . اینجا میدان تین آن من. اینجا 18 تیر. اینجا انقلاب فرهنگی. اینجا میدان هفت تیر اینجا لنین . اینجا استالین. اینجا هیتلر. اینجا مائو اینجا موسولینی . اینجا صدام . اینجا پینوشه . اینجا ... باتیستا. اینجا کاسترو. اینجا اینجا نیو اورلئون. اینجا بم. اینجا رودبار. اینجا سریلانکا. اینجا سونامی. اینجا آفریقا اینجا هیروشیما . اینجا ناکازاکی. اینجا حلبچه ایجا تجاوز به 170 و چند کودک اینجا 11 سپتامبر. اینجا لندن . اینجا مادرید. اینجا جاده بم - کرمان اینجا عراق . اینجا افغانستان . اینجا فلسطین. اینجا چچن . اینجا کلمبیا. اینجا ایرلند اینجا ابو مصعب زرقاوی. اینجا بن لادن. اینجا ابو مصعب المصری. اینجا الظواهری اینجا موسی . اینجا محمد. اینجا خاخام . اینجا فقیه. اینجا شارون . اینجا عرفات اینجا جزایر قناری. اینجا حلبی آباد اینجا دیوار برلین . اینجا دیوار حائل اینجا قصر. اینجا اوین. اینجا الکاتراس . اینجا گوانتانامو اینجا اطلاعات . اینجا سی آی ای. اینجا ک گ ب . اینجا موساد. اینجا ساواک آره. اگه هنوز دودلی باید بگم این هم یه چشمه از سگدونی بود . هنوز باش تا صبح دولتت بدمد / کین هنوز از نتایج سحر است البته می تونی بپرسی اگه این به ذهنت رسیده "پس اگه این همه کثافت ، این همه زشتی ، دروغ و فریب ، دیگه چرا آدم باید زنده بمونه ؟ " آره . این رو می خوای بدونی ؟ آدم یا اگه خیلی خودمون رو دست بالا بخواییم بگیریم ، ما باید بمونیم تا شونه به شونه دیگران در عین رنج کشیدن التیام ببخشیم. تا زخم رو تا هنوز زخمی بیش نیست درمان کنیم . تا نذاریم به قانقاریا تبدیل بشه ما می مونیم ، چون اجداد ما موندن. و وقتی می ریم که کارمون رو کرده باشیم یا دیگه تحملمون تموم شده باشه. اگه اون اول گفتم بیاین با هم باشیم ، به این خاطر بود که باهم بودن تحمل آدم رو زیاد می کنه. ما می مونیم چون دوست داریم درک کنیم

when last breath escape my lips

چه حسی داره ما می مونیم تا ببینیم بر سر همنوعامون چی داره می یاد ما می مونیم چون برای موندن دلیلی که نه اما بهونه زیاده ما می مونیم چون می خواییم تا جایی که ممکنه کامو ، کافکا و هدایت بودن رو لمس کنیم ما می مونیم چون اگه نه در واقعیت لااقل در قصه هابخونیم از چه گوارا . از زاپاتا . از گاریبالدی . از لومومبا. از وارتان ما می مونیم چون هنوز برای موندن میشه از شاملو ، از مایاکوفسکی ، از اخوان ، از لورکا ، از مشیری و از خیلی های دیگه روحیه گرفت و ادامه داد ما می مونیم چون هنوز میشه از فریدون ، از لنون ، از فرهاد و از خیلی های دیگه میشه نیرو گرفت ما اونقدر می مونیم تا بالاخره بفهمیم که یک کلاغ چه دارد بگوید با عابدان پیر

معارفه 1

2006-07-12T18:06:00.000+03:30

شاید اولین و بهترین کار برای آشنایی، دادن توضیحاتی درمورد اسم و رسم این وبلاگ باشه اینجا سگدونی...؟

آره. دقیقا اشتباه به ذهنت متبادر شد. این سگدونی نیست . این گوشه امن و آرام سگ اربابه. می خوای بفهمی سگدونی کجاست؟ جایی که هواش بوی تعفن میده.( حتما تا حالا برات پیش نیومده که سرت رو تو دخمه زردشتیها بکنی. اگر پیش اومده بود بهتر درک می کردی.) آره . اینجا اگه یه نفس عمیق بکشی ریه هات می پوسن . هر چند چاره ای هم جز نفس کشیدن نداری. زمین اش غرق کثافته ، به طوری که با پوتین هم رغبت نمی کنی پا روش بذاری. و متاسفانه هیچ جای دیگه ای هم نیست که پذیرای پای برهنه ات باشه. دیواراش به طرز وحشتناکی لجن بسته ، جوری که حتی نمی تونی لحظه ای بهشون تکیه بدی تا سیگاری دود کنی و تازه همین دیوارها هم دارن زیر بار سقفی از مصیبت خراب می شن. اینجا فقط با اشعه ماورا بنفش سروکار داری و روشنی یک سرابه که آرزوش رو با خودت به گور می بری. بزرگ ترین مشکل اینجا اینه که درهای خروجی اش کاملا مخفیند و تا حالا هیچکس ندیده کسی بتونه از اینجا خارج بشه. اینجا فقط باید از گوشت و خون دیگران تغذیه کنی( همون طور که قبلا هم یه نفر گفته ) والا حال و روزت از چیزی که می بینی هم بدتر می شه. اینجا خطر همیشه در کمینه. حتی یک قدم هم نمی تونی با آرامش برداری. خطر ممکنه زیر پات باشه . البته خیلی اوقات از بالا رو سرت خراب می شه. هر چند من اصلا نگفتم از روی شقیقه ات غافل بشی. بدتر از همه اینه که می تونه نامرئی باشه. می بینی که نمی تونی مراقب همه اش باشی و اینجا همه چی به شانس بستگی داره. مثلا اگه یه روز جنس انقلاب عوض بشه و مخملی بشه ، پای من و تو هم گیره. حالا همه اینها یه طرف ، چیزی که تو این سگدونی بیداد می کنه اسکرین سیوره که تمام در و دیوارها رو پوشونده. تو هیچ وقت بدون عمل کردن قادر به مشاهده دسک تاپ نیستی. تازه با چشم غیر مسلح که هیچی نمی بینی . باید روی چشمات لنز تله نصب کنی و حالا هم هیچ تضمینی نیست که واقعیت رو ببینی. اینجا شنیدنی هم زیاد هست ولی مشکل اینه که هیچکدوم تو بازه فرکانسی 20 هرتز تا 20 کیلو هرتز نیست. حتی تا 20 مگا هرتز هم چیز خوشایندی نیست . پس حتما باید به فکر ابزاری برای شنیدن هم باشی. اینها فقط یکی دو تا گوشه از سگدونی بود . راجع به بقیه اش بعدا بیشتر با هم حرف می زنیم. ولی تا حالا حتما کلی ها برگشتن و عطای سگدونی رو به لقایش بخشیدند و من به یه عده دیگر هم کمک می کنم تا تصمیم شون رو بگیرند. اول از همه باید به تجار و کسبه محترم بازار بگم که اینجا یعنی تو سگدونی لقمه دندون گیری پیدا نمی شه و با عمری اینجا بودن کار یکی از اون تلفنهای معروف بازاری ها رو هم نمی شه انجام داد ، پس پاشید که هر چی دیر کنید از کیسه تون رفته. و اما مومنین و مومنات که گونی ثوابشون همیشه همراه شونه و از فرط سنگینی شونه راستشون، دیسک گردن گرفتن ، بدونن که اگه تمام وبلاگ های عالم رو هم بخونن به اندازه یه خط قران خوندن ثواب نداره ( اصلا هم ناراحت نباشین که معنی اش رو نمی فهمید که این قضیه ثواب به تنها چیزی که کار نداره میزان فهمیدن شماست.) پس شما هم پاشین و به این فکر کنید که ظرفیت اون طرف محدوده و اولویت با اونهای است که زودتر ثبت نام کنن

علاوه بر دو گروه بالا به خیل عظیم جوانان آینده ساز ! مملکت که با ک... چرخهاشون از صبح تا شب و دنبال یک ...گشتن ، مصرف بنزین مملکت رو چندین برابر کردن و ترافیک رو به حد اعلاش رسوندن باید عرض کنم که بابت اونی که اونها دنبالشن این وبلاگ که نه خیلی از وبلاگهای دیگر هم به لعنت خدا نمی ارزه پس شما هم پاشین که الان گل بازار هم هست و ... دست حق به همراه تون خب حالا اگر هنوز کسی هست که اسمش تو لیست بالا نیست ، دستش رو بلند کنه و اعلام وجود کنه تا ما هم بفهمیم هنوز کسی هست که بشه بهش تکیه کرد و ادامه گشت و گذار تو این سگدونی رو زیر سایه معرفتش تحمل کرد آخه دیگر کارد به استخونم رسیده

آره . به همین افتضاحی . شما ها که تا حالا موندین حتما می دونین که وقتی اومدی تو این سگدونی دیگر راه برگشتی نداری اخه این سگدونی خاک دامن گیر داره وقتی یه چیزهایی رو می بینی و می شنوی و می خونی و ... دیگه نمی تونی فراموش کنی . دیگه نمی تونی راحت و بی دغدغه زندگی کنی . دیگه نمی تونی از رنج کشیدن شونه خالی کنی و چیزی که از همه مهمتره اینه که وقتی تو این راه می افتی و لحظه به لحظه از همه دور می شی . وقتی می بینی که همه دارن روی سطح راه می رن و فقط تویی که داری تو عمق فرو می ری . بعضی وقتها با خودت فکر می کنی دیونه ای . مگه می شه همه اینها اشتباه کنند و راه اینی باشه که تو داری می ری و اگه راه اینه چرا اینقدر عذاب آوره و اونها اینقدر راحت می رن

بعضی وقتها فکر می کنی باید برگردی بعضی وقتها وحشت می کنی و از همه بیشتر احساس می کنی چقدر تنهایی